De Kamer,
gehoord de beraadslaging,
constaterende dat het allerlaatste wat de mensen in dit land op dit moment willen is terugkijken op twee verloren jaren van rampzalig wanbestuur
overwegende dat afgelopen maandag een enigszins normaal (maar waarschijnlijk ook vleugellam) kabinet op het bordes leek te staan dat (naast de nodige ellendige maatregelen) in ieder het geval heeft beloofd het onderwijs ongemoeid te laten en alle bezuinigingen van het kabinet-Schoof terug te draaien
betogende dat eenmaal terugblikken om die reden in één uitzonderlijk geval alsnog zeer gerechtvaardigd is
in gedachten houdende dat toenmalig minister van Onderwijs Eppo Bruins slechts enkele maanden voor zijn aantreden in zijn hoedanigheid als voorzitter van de Adviesraad voor wetenschap, technologie en innovatie nog vurig pleitte voor extra investeringen in onderwijs en wetenschap
wetende dat hij eenmaal als bewindspersoon zonder tegen te sputteren onmiddellijk akkoord ging met een bezuiniging op het hoger onderwijs van 1 miljard euro (zegge: één miljard, schrijve: een één met negen nullen)
nooit vergetende dat hij zo de zogeheten ‘Eppocalyps’ ontketende die leidde tot een historisch ongeëvenaarde paniek en bestuurlijke chaos waarbij universiteiten voor het eerst in de geschiedenis gingen staken én de staat wilden aanklagen
diep treurende dat dankzij Bruins buitenlandse studenten tot zondebok zijn gebombardeerd, universiteiten uit angst voor zijn Wet internationalisering in balans (Wib) en de bijbehorende taaltoets zelf opleidingen gingen elimineren en alle eerder beloofde maar nu alsnog geweigerde starters- en stimuleringsbeurzen leidden tot een ontslaggolf van aanstormend talent
zich verbazende dat Bruins zijn eigen beleid ‘pijnlijk’ en ‘heel lelijk’ noemde, er naar eigen zeggen ‘buikpijn’ van kreeg, maar toch bleef doen alsof hij het ook allemaal niet kon helpen dat hij als verantwoordelijke minister geen enkele zeggenschap had
concluderende dat hij het kennelijk geen enkel probleem vond om als willoze trekpop de anti-elitaire, expertise-hatende en kennis-verdacht-makende agenda van zijn ultrarechtse coalitiegenoten uit te rollen
sterk vermoedende dat hij al met al een pluchegeile machtswellusteling bleek te zijn die net zolang van partij bleef wisselen tot hij ergens minister kon worden en zelfs bereid was zijn eigen universitaire achterban daarvoor te slachten
nog steeds briesende over de potsierlijke variant op ‘Befehl ist Befehl’ waarmee Bruins reeds als minister voorsorterend op bijltjesdag zijn straatje probeerde schoon te vegen: ‘Ik hoop dat men met enige genade zal terugkijken en zal zeggen: hij heeft wel zijn best gedaan’
schreeuwende: ‘GEEN GENADE!!! NOOIT!!!’
opgelucht zijnde dat al deze ellende (voorlopig) voorbij lijkt te zijn
constaterende dat de Universiteit Leiden een lange en rijke traditie heeft waarbij oud-ministers en andere politieke zwaargewichten (Bolkestein, Brinkhorst, Bussemaker, Cohen, De Hoop Scheffer, Kant, Voorhoeve, etc.) tot aan hun pensioen een leerstoel krijgen toegespeeld (een soort natuurwet die in de wandelgangen ook wel ‘uitbuikprof’ wordt genoemd)
er bovendien van op de hoogte zijnde dat Bruins vlak voor zijn Haagse debacle al een leerstoel in Leiden had losgepeuterd, zoals het plaatselijke universitaire weekblad destijds berichtte (‘“Oh, oh, Eppo... waar begin je aan?” Minister Bruins liet Leidse leerstoel schieten’, Mare, 19 juni 2024)
de bui al voelen hangende dat Bruins dat boterbriefje nu alsnog gaat proberen te verzilveren
beveelt de Universiteit Leiden om nooit en te nimmer aan een dergelijke ondermijner der wetenschap een leerstoel aan te bieden in welk vakgebied dan ook
verzoekt de regering daarop streng toe te zien
en gaat over tot de orde van de dag
Provoost
Bongers
Brouwer
Reid
Van der Kraan
Van Loosbroek
Van der Steeg
