Kreunend druk ik maandagochtend om 6 uur mijn wekker uit. Met tegenzin rol ik uit bed, want ik moet snel naar de vrijmarkt voordat mijn plekje weg is. Ik heb mijn best gedaan om op Koningsnacht vroeg weg te gaan, maar door dat laatste blikje mixdrank heb ik toch minder slaap gekregen dan ik wilde.

Een uur later slepen mijn vriend en ik onze oude meuk naar de markt in een winkelwagen die we langs de weg vonden. Als we daar aankomen, staan de stationwagens van families uit de buurt al geparkeerd, en blijkt onze plek toch ingepikt te zijn. Een verkoper staat vanachter een heuse marktkraam zijn spullen aan te prijzen voor de vroege vogel. Onder de stalen poten kan je nog net mijn geducttapete ‘Z’ zien.

Verslagen leggen we ons lakentje neer voor de ingang van een fietsenwinkel. We hadden er blijkbaar net als onze buren om 4 uur moeten zijn. De balans vinden tussen feesten met Koningsdag en burgerlijk je oude spullen verkopen is nog moeilijk.
Omdat ik bijna afstudeer en moet verhuizen, wil ik af van mijn oude zooi. Als een Marie Kondo was ik de afgelopen weken bezig met het sorteren van de kledingstukken en boeken die al sinds mijn veertiende in de kast liggen. Does it still spark joy, of is dat alleen nostalgie? 

Mijn strategie was simpel: groepen nerdy tieners uit het publiek pikken, en aan hen mijn oude mangaboeken, K-popalbums en anime-merch slijten voor leuke prijsjes.

Op een markt in een Haagse woonwijk bleek het echter nog verrassend moeilijk te zijn om tienerspullen te verkopen. Er kwamen voornamelijk huisvrouwen langs die in het Haags, Turks, Arabisch of Pools mijn handelswaar bekritiseerden.

Een enkele keer maakte ik een moeder en tienerdochter blij met een broek of shirt, en gelukkig had ik niet helemaal ongelijk over de populariteit van Japanse en Koreaanse media onder Gen Alpha.

Toch was het teleurstellend. We raakten zelfs aan de straatstenen de limonade niet kwijt die we hadden meegenomen om klanten te trekken. De jeugd van tegenwoordig drinkt liever Red Bull.

Na zeven uur van vooral mensen kijken had ik toch een klein deel van mijn spullen verkocht en mijn vriend één lamp voor 50 cent (een zesde van de vraagprijs). We besloten op te ruimen en naar het volgende Koningsdagritueel te gaan: met vrienden in een park oranje tompouce eten. 

Ook gezellig, maar niet in de verste verte vergelijkbaar met de dag die andere studenten hebben gehad. De volgende dag zie en hoor ik hun wilde verhalen op Insta en de uni: stappen met wiet rokende kunststudenten, Aperol mee in een Gymshark-beker, housefeestjes op straat (wel tegenstrijdig eigenlijk). 

Het was best leuk om winkeltje te spelen met mijn vriend, maar was onze schamele winst het ons echt waard om een hele dag vol feest te missen? Ach, misschien had ik die oude meuk toch maar op de zolder van mijn ouders moeten laten staan. 

Zahra Menguellati is student International Studies