Columns & opinie
Ik wil niet dat jullie weten wat ik denk en voel (maar toch)
Ik kon me geen andere toekomst voorstellen dan die van schrijver, waarschijnlijk ongelezen en daarom deels mislukt, maar in mijn stoutste momenten bejubeld en gelauwerd.
Remco Breuker
donderdag 19 november 2026

Ik heb een oude vlam teruggevonden. Of wellicht heeft een oude vlam mij teruggevonden? Hoe dan ook, het lijkt kosmisch aan de orde te zijn geweest, want na een mensenleven zonder elkaar door te hebben gebracht zien we elkaar weer.

Er zat negenentwintig jaar tussen de laatste keer dat we in elkaars gezelschap verkeerden. Die lange tussentijd, genoeg om een gezin te stichten en je kinderen volwassen te zien worden of om een baanbrekende plaat uit te brengen en lid van de Club of 27 te worden, hebben we niet met elkaar doorgebracht.

Als scholier en als student wist ik zeker dat ik later schrijver van literaire romans ging worden. Ik wilde niets anders. Ik ben Japans gaan studeren om het werk van Mishima Yukio in het Japans te leren lezen (toen ik dat eenmaal kon bleek hij toch niet de schrijver te zijn die hij in het Nederlands voor mijn zestienjarige ik was geweest).

Ik ben diep in de boeken en verhalen van Tanizaki Jun’ichirō gedoken en met enige aanvankelijke tegenzin in die van Shiga Naoya. Ik kon me geen andere toekomst voorstellen dan die van schrijver, waarschijnlijk ongelezen en daarom deels mislukt, maar in mijn stoutste momenten bejubeld en gelauwerd, een waardige toevoeging aan het pantheon der groten, in mijn gedachten aangevoerd door F. Springer, Hella S. Haasse en Paul Auster.

Maar er gebeurde iets waardoor ik mijn liefde voor literatuur als iets dat ik zelf zou produceren kwijtraakte. Mijn geliefde van vroeger, nu mijn oude vlam? Mijn liefde voor het schrijven van literatuur.

Hoe ben ik mijn geliefde kwijtgeraakt en hoe hebben we elkaar weer gevonden? Dumpte ik haar of dumpte zij mij? Ik weet het niet meer, als ik eerlijk ben, het is simpelweg te lang geleden en ik heb geen aantekeningen bijgehouden. 

‘Na al dat wetenschappelijke werk wordt het tijd om minder stijf te schrijven’

Wat ik bij elkaar kan puzzelen is dat mijn wetenschappelijke belangstelling zich langzaam verlegde van Japan naar Korea – geen nood aan man, vooralsnog, want ook Korea heeft een indrukwekkende traditie van literatuurproductie. En op hetzelfde moment realiseerde ik me dat ik geen literatuurwetenschap wilde studeren binnen Japans of Koreaans, maar slechts literatuur wilde lezen. Ik wilde geschiedenis bestuderen en daarover schrijven.

Ook dat was nog overkomelijk geweest vermoed ik totdat ik erachter kwam dat ik niet eerlijk genoeg ben om literatuur te produceren waar ik zelf een rol, wat voor rol dan ook, in speel – ik mis de wil om eerlijk te delen wat ik meemaak. Dat doe ik maar zeer selectief en met de nodige filters. Gezien het soort schrijvers dat ik bewonderde en wilde navolgen was dat eigenlijk een doodsvonnis.

Tegelijkertijd was ik ook geen grandioze leugenaar die gewoon zou verzinnen wat hij niet kende of meegemaakt had. Dat, denk ik nu bij nader inzien, was het einde van onze relatie, officieel gemaakt door mijn afstuderen. Zo werd mijn heftig aanbeden geliefde een oude vlam.

Mijn liefde van toen mag zijn vertrokken, maar ook gedurende die negenentwintig jaar die sindsdien zijn verstreken is ze toch altijd bij me geweest. Schrijven, zelfs het schrijven van stram wetenschappelijk proza, brengt me de kalmte en de rust die ik zie als het hoogst haalbare dat ik in mijn eentje voor elkaar kan boksen (wat liefde en vriendschap in dat opzicht voor mij doen deel ik niet – het is maar goed dat ik geen schrijver geworden ben).

De afgelopen jaren, echter, merkte ik bij tijd en wijle dat die minnares van weleer op mijn deur klopte. Zachtjes weliswaar en ik had het kunnen negeren, maar jaren van wetenschappelijke productie heeft zijn littekens nagelaten en wellicht is het nu eindelijk tijd om ook andere dingen te schrijven.

Iets meer literair en iets minder stijf en stram. Geen egodocument of iets dergelijks, want ik wil helemaal niet dat jullie weten wat ik denk, wat ik voel en wat me allemaal overkomt en overkomen is, wat voor persoon ik van binnen ben. Daar ben ik simpelweg niet eerlijk genoeg voor.

Maar zo af en toe een flirt met vroeger, een persoonlijke(re) column als dit, een essay dat niet in de eerste plaats rationeel ingestoken is maar emotioneel, een boek over Korea dat vooraleerst geschraagd wordt door mijn eigen ervaringen?
Dan hoor ik mijn oude vlam zwoel in mijn oor fluisteren en ik geloof dat ik weer luister.


Remco Breuker is hoogleraar Koreastudies