De rokers staan op mijn balkon en binnen praten mijn vrienden met vreemden. Ik heb mijn feest gevuld met een groep mensen die elkaar niet kennen, en waarvan ik er zelf ook een deel niet ken.

Door het raam zie ik binnen mensen drinken op mijn oranje vloerkleed. Buiten op het donkere balkon hoop ik dat de rokers niet doorhebben dat hier overal stof ligt. Voor een renovatie van de achtergevel van mijn buren worden alle voegen eruit geschuurd en vervangen. Er ligt een roodgele waas over de blaadjes van de uitgebloeide paarse regen.

Ik drink een roze cocktail en kijk naar een vriendin met een kort Frans kapsel die heel veel weet over Adorno. Een jongen met een cowboyhoed en een western outfit vindt dat heel interessant en praat vol overgave mee over deze Duitse filosoof. Hij buigt zijn bovenrug om hun hoogteverschil kleiner te maken, maar lijkt daardoor vooral neerbuigend. Hij kent Adorno van zijn filmopleiding en zij heeft haar scriptie over hem geschreven.

Ik ben aan het afhaken: het kan me zo weinig schelen. Ik heb filosofie gestudeerd, maar wil het daar buiten universiteitsgebouwen zelden over hebben.

Waarom sta ik hier? Ik rook niet eens. Ik heb geen schoenen aan en voel het stof onder mijn blote voeten.

Vaak vermoed ik dat gesprekken over abstracte theorieën eigenlijk over persoonlijke onderwerpen gaan. Dan denk ik: deze jongen praat over Adorno’s cultuurindustrie en de valse behoeften van het kapitalisme, maar misschien probeert hij mij te vertellen dat hij nog niet helemaal weet of hij zijn droom over die westernfilm wel kan waarmaken.

Ik weet ook niet of je dat kan, denk ik verder, maar ik weet dan weer niet hoe ik dat moet uitdrukken in een zin over Adorno.

Dus ik pluk de cowboyhoed van zijn hoofd en loop ermee naar binnen. Daar vind ik mijn vrienden. Zij praten over de levens van anderen, maar hebben het eigenlijk over zichzelf. Dat is een taal die ik graag spreek, en om het interessant te houden, betrekken we een vreemde bij het gesprek: een twee meter lange man met een alcoholblos.

Hij komt in kleermakerszit op de mat zitten en zet zijn cocktail op de salontafel. Hij blijkt de date van een vriend van een collega van een huisgenoot. Deze man is na zijn coming-out als bi man niet meer welkom in zijn oude heterovriendengroep. Zijn jarenlange ervaring als heteroseksueel geeft hem een uniek perspectief dat hij met ons wil delen.

‘Een man heeft een ballonnetje, dat je groter of kleiner kan maken. Dit ballonnetje is zijn ego.’ Hij denkt even na en bloost. ‘Het is belangrijk dat je dit ballonnetje niet kapot maakt, maar soms is dat juist wel nodig, denk ik.’

Ik vraag of het een heliumballon is aan een touwtje, of dat het een normale ballon is die de hele tijd omhooggehouden moet worden. Hij denkt even na, maar weet het zelf ook niet meer.

Giselle MariaTimmers studeert literatuur­wetenschap