Ach en wee, lieve lezer, het was me een waar genoegen elkaar zo nu en dan op die prominente pagina drie te treffen. Onze latrelatie was me uitermate dierbaar, vooral je aanrakingen waren zo zacht en teder, je vingers glijdend over het knisperende krantenpapier, je wenkbrauwen golvend met het ritme van mijn oeverloze zinnen, en dan je gulzige oogjes rollend over mijn woelende woorden die met consent gevoelvol je zompige darmenklompje penetreerden en aldaar allerlei spannende stofjes en signaaltjes door je lijf deden tintelen.
Ik had soms wel het idee dat het heel erg vanuit mij kwam en dat jij voornamelijk luisterde, maar dat paste bij onze gebalanceerde rolverdeling, waarmee we allebei vanaf onze eerste date akkoord waren: een beetje stil is wel zo chill.
Och, en jij begreep mijn polyamoureuze inborst tenminste, dat ik alleen aan jou nooit genoeg had, maar ook naar oneindig meer andere lezers snakte.
O, ja, het liefst had ik je hele alfabetische familie de mijne willen noemen, van stotterende maan-roos-vis-dreumels tot verwoede Wordfeud-bejaarden, allemaal had ik ze met volkomen opengrenzenbeleid welkom willen heten binnen die kolom van luttele centimeters die mijn heerlijke wereld was.
Of vind je dat soms ijdel van me? Of ondankbaar?
Hoe dan ook: het doet er niet meer toe. Ik ben gevallen, bodemdiep, in de duistere, vochtige helleput van de neergebliksemde Satan, zit ik nu bitter wenend te wachten tot ik na Judas, Brutus en Cassius in de bloedende gruwelbek van die kannibalenleugenkoning tot de laatste vezel wordt opgepeuzeld.
Want, jawel, ik heb je verraden lieve lezer, je verschrikkelijk voor het lapje gehouden! Deze column is van de eerste tot de laatste letter volledig met AI geschreven (dus ook de hyperpersoonlijke liefdesverklaring van zonet, het spijt me). Echt waar, het is heus. Geen woord komt werkelijk van mij, ook al zie je mijn pedante knikkerkop hierboven glimmen, alles komt uit prutprompts die ik in de stiltecoupé naast een patatvretende smeerpoets van Leiden naar Utrecht Centraal in elkaar heb geflanst als een sinterklaassurprise.
Je denkt misschien dat je mijn theatrale en dikwijls archaïsche en geaffecteerde barokstijl herkent, waarmee ik halverwege mijn column nog steeds niet tot een punt gekomen ben, maar daar vergis je je schromelijk. Ik heb namelijk AI gevraagd om al mijn columns stilistisch te analyseren, samen te vatten en zo een nieuwe, authentieke ‘Laban-column’ te fabriceren, en tadaa, die lees je nu!
Maar ho, houd je woede nog even in. Ik kan alles uitleggen namelijk. Mij valt niets te verwijten, want het is niet mijn schuld dat ik naar AI greep. Als jij 100 ballen in een minuut kon verdienen zou je toch hetzelfde doen?
Nee? Jij wilt je cognitieve vaardigheden zelfstandig verwerven en je denkproces niet klakkeloos uitbesteden omdat je zodoende afdaalt tot het troglodietentijdperk? Oh, en je wilt AI slechts als geavanceerde studietutor gebruiken in je eigen leercurve?
Oké, oké, wat gedisciplineerd van je. Ik ben diep onder de indruk, dat hoor je niet vaak meer.
Enfin, mijn baas wil me roemloos ontslaan omdat ik jou en hem zou hebben bedrogen, maar mijn verontschuldiging staat als een huis: Mare had nog geen expliciet AI-beleid, dus wat hield me tegen? Onze vertrouwensband, lieve lezer? Mijn schrijverseer? Mijn geweten?
Komaan, wees niet zo belachelijk naïef. Zulke sprookjesachtige deugtermen zijn al lang geleden als vrome verzinsels ontmaskerd door Machiavelli en bovendien keurig geregeld volgens een waterdicht wetstelsel dat succesvol functioneert in alle moderne democratische rechtsstaten. If men were angels, no government would be necessary, right?
Nou, raad eens, ik ben allerminst een engel en het feit dat je tot hier gekomen bent, lieve lezer, geeft me de moed om je nog een laatste gunst te vragen. Zou je aan mijn baas willen schrijven dat je het verschil toch niet doorhebt en ik gewoon AI-columns mag blijven inzenden?
Henrik Laban studeert filosofie