Je bent op de universiteit terechtgekomen door zoetjesaan in een keer door te stromen of via een slingerende omweg. Gefeliciteerd, je behoort nu tot de aller-allerslimsten van Nederland.

Maar laten we wel afspreken dat je daar niet prat op gaat. Dat is zo arrogant en kan anderen het gevoel geven dat ze dommer zijn, en dat is natuurlijk niet zo. Ze zijn anders slim en zullen in onze diplomademocratie een eeuwige en onherstelbare achterstand hebben, maar we zijn druk bezig met te doen alsof we dit probleem erg genoeg vinden om het op te lossen.

Jij wilt ondertussen wel erkenning voor je knappe koppie en het laatste waaraan je behoefte hebt, zijn stompzinnige instructies die je opnieuw naar het hbo-niveau trekken. Er is niks mis met hbo’ers, maar het verschil moet er zijn. Dus alsjeblieft geen reflectieverslagen meer, of huiswerkopdrachten of ook maar iets met praktisch nut. Je intelligente superioriteitscomplex verlangt gretig naar bevestiging en graag vandaag nog.

Als je ook maar enigszins zo in de wedstrijd zit, dan raad ik je absoluut af om in je ganse studententijd ooit je behoeften te doen op de wc’s van het faculteitsgebouw Agora (die naargeestige blokkendoos naast het traumaverwerkingscentrum aan de verkeerde kant van het spoor). Want terwijl ik laatst vredig mijn handen stond te wassen, nadat ik opgelucht mijn bruinafval had geloosd, viel mijn oog per ongeluk op een van de zovele vergeefse gedragsvoorschriften.

Nu vond ik dat op zichzelf een gunstig teken van uiterste ontspanning en een juiste graadmeter voor burn-outstress: hoe vaak kijk je naar volstrekt overbodige stappenplannen in overheidsinstellingen? Tussen de een en drie keer per week? Kantje boord. Meer dan vijf? Zit wel snor.

Maar naast een gedateerd coronavoorschrift over hoe je je handen moet wassen, hing toch ronduit de meest dubieuze aanwijzing die mijn prefrontale cortex ooit te verduren heeft gekregen. Dit moet een studentikoze streek zijn, dacht ik, dat kan niet anders.

Krijg ik nu werkelijk uitgelegd hoe ik moet schijten?

Ik keek nog eens goed naar de hurkende stickman die met zijn reet pal boven de wc-bril hing en waar met een rood kruis ‘No’ onder stond en moest het uit ongeloof voor mezelf herhalen: de universiteit legt mij uit hoe ik moet schijten. Ik probeerde het sportief op te vatten en me niet direct beledigd te voelen.

Deze schijtinstructie is hier nog zomaar komen te hangen. Hier is empirisch veldonderzoek naar gedaan en na meerdere bevindingen van verkeerd gemikte aarskroketten heeft een allround facilitair medewerker dit bij zijn meerderen gemeld. Eerst deden ze er lacherig over. Ze haalden hun schouders op en dachten dat het om stressdiarree ging vanwege een pittig tentamen. Arnoud kende het nog wel uit zijn studententijd. Er werd een aparte categorie verzonnen, ‘spetterspanning’, waarmee ze het konden afschuiven in een pre-operationele exploratiefase, maar het probleem wel serieus namen.

Alleen het bleef misgaan: smeuïge drollen die dampend op de wc-bril in het tl-licht lagen te zonnen waren aan de orde van de dag. Aangekoekte remsporen begonnen zich te herhalen volgens vaste patronen. Het leek wel of er een nieuwe excremententaal aan het ontstaan was waarmee de drekdissidenten een sanitaire revolutie bekokstoofden. Code rood dus.

Er moest nu dringend worden ingegrepen. Een professioneel beleidsteam met de nietszeggende naam ‘Taskforce Health and Hygiene’ werd in het leven geroepen. Ze probeerden verschillende slogans zoals ‘Je bil boven de bril’ of ‘Zit niet in je shit’, maar konden hun actieplan niet SMART krijgen.

Na een participatief besluitvormingsproces werd het voorstel ‘Poep bewust’ uiteindelijk aangenomen. Er zou eerst een simpele instructie komen, waardoor wc-gangers erop werden geattendeerd om binnen de bril te bouten. Om de beste zitpositie hiervoor te bepalen, kwam er een proctoloog aan te pas die bevestigde dat het directe contact tussen de anale huidplooien en de plastic anusopener de feces bevordert.

Zo moet het ongetwijfeld zijn gegaan en met zo’n weldoordacht beleidsscenario kon de wo’er in mij wel leven.

Ik liet de deur in het slot vallen en ging opgeruimd naar mijn college.

Henrik Laban is docent Nederlands en volgt de lerarenmaster