‘Dit is zó uit mijn comfortzone.’ Een Poolse vrouw stapt op vrijdagavond Tables and Chairs aan de Breestraat binnen. Buiten komt de regen met bakken uit de lucht. Binnen wacht een avond vol ontmoetingen met wildvreemden. ‘Doe maar een wit wijntje!’

Verspreid over de avond druppelen Leidenaren tussen de twintig en vijfendertig binnen. Allemaal hopen ze iemand te ontmoeten met wie het klikt. Bij de ingang staat organisator Linde Teunissen (26) uit Hengelo klaar om iedereen op te vangen. ‘Hai!’, begroet ze elke natgeregende bezoeker. ‘Ik ben Linde, wat leuk dat je er bent!’

Zij is de organisator van deze zogeheten friends speeddate. ‘Het gaat erom dat mensen hier op een laagdrempelige manier een vriend of vriendin kunnen vinden’, vertelt ze. ‘In plaats van daten om een liefde te vinden, daten om een vriendschap te sluiten. Ik vond het raar dat er niet al zoiets bestond.’

Openlijk een geliefde zoeken is tegenwoordig heel normaal, maar toegeven dat je nieuwe vrienden zoekt, blijkt een stuk gecompliceerder. Volgens Teunissen rust er nog altijd een taboe op eenzaamheid. Dat blijkt ook vanavond: de deelnemers vertellen graag hun verhaal, maar liever niet met naam en toenaam.

De Poolse vrouw met het witte wijntje weet hoe lastig het is om ergens opnieuw een vriendenkring op te bouwen. Rond 2011 verhuisde ze voor werk naar Leiden. Haar vriendinnen bleven honderden kilometers verderop achter.

‘Het is niet dat ik geen vrienden heb’, benadrukt ze. ‘Ik heb gewoon niet iemand hier in Leiden die ik kan opbellen voor een kop koffie of een glas wijn. En dat is wel eenzaam.’ Soms krijgt ze daardoor het gevoel dat iedereen leuke dingen onderneemt, behalve zij. ‘De hele dag kan je scrollen en iedereen post alleen maar het perfecte plaatje.’

Paradoxaal genoeg is het juist Instagram dat haar vanavond naar het evenement heeft gebracht. ‘Ik vind het spannend, maar heb er heel veel zin in.’

Er komen drie jongens binnen. Ze hebben geen kaartje gekocht, maar willen graag meedoen. Teunissen moet ze teleurstellen. ‘Vooraf match ik alle kandidaten aan elkaar. Dat doe ik op basis van een vragenlijst die ze invullen nadat ze hun kaartje hebben gekocht.’

Twee anderen die wél een kaartje hebben, laten het juist afweten. Het gebeurt vaker dat deelnemers afhaken. ‘Er was een meisje dat aangaf dat ze het heel eng vond. Ik stelde haar gerust, maar ze verdween nadat ze naar de wc was gegaan. Later liet ze weten dat ze toch naar huis was gegaan omdat ze het niet trok.’

Er zijn zes rondes van tien minuten. ‘Iedereen heeft een kaart gekregen waarop staat met wie en aan welke tafel de volgende ontmoeting plaatsvindt. Er hoeven geen stiltes te vallen, want er staan potten met gespreksvragen klaar!’ moedigt Teunissen de kandidaten toe. ‘Dat heb ik op reis bedacht’, legt ze uit. ‘Ik was in Guatemala en vroeg aan iedereen die ik ontmoette wat zij een leuke beginvraag van een gesprek vonden.’

De eerste stemmen klinken door de ruimte. De helft van de kandidaten grijpt direct naar de vragenpotten, de andere helft probeert op eigen kracht een gesprek te starten. Na tien minuten wordt het rumoer onderbroken.

TING!

Als Teunissen haar belletje laat rinkelen, is het tijd om door te schuiven en krioelen de deelnemers door de ruimte, op zoek naar de volgende gesprekspartner. Na drie rondes intensief speeddaten is het tijd voor pauze. Een vrolijke man, die sinds 2024 in Nederland werkt als civiel ingenieur, loopt naar de bar. ‘Ik heb in principe alles’, vertelt hij. ‘Een baan, vast contract, goed appartement en ik spreek de taal inmiddels vloeiend. Maar ik mis gewoon iemand die ik kan opbellen om te vragen of hij of zij een potje wil tennissen.’ 

Zijn collega’s zijn veelal veertig, vijftig of zestig jaar oud. Leeftijdsgenoten ontmoeten blijkt lastiger dan gedacht. ‘Ik heb niet het gevoel dat het aan mijn sociale vaardigheden ligt. Soms ga ik naar een kroeg toe en daar praat ik veel met mensen. Maar vervolgens loop je de deur uit en hoor je niks meer. Ik denk dat vanavond hetzelfde gaat gebeuren. Ik heb een leuke avond gehad, maar loop straks hier de deur uit en wat dan?’

Op het idee om een telefoonnummer te vragen, was hij nog niet gekomen. ‘Dat ga ik nu wél proberen!’

TING!

Het belletje rinkelt opnieuw. Met verse drankjes zoekt iedereen wederom nieuwe gesprekspartners. Ook de ingenieur neemt plaats tegenover een andere deelnemer. Tijdens het gesprek pakken ze allebei hun telefoon en typen elkaars namen en nummers in. Glimlachend draait de ingenieur zich om en steekt een duim op. Het is gelukt.

Teunissen zegt regelmatig berichten te krijgen van deelnemers die na afloop contact hebben gehouden. Een groep speeddatende jongens ging samen met vakantie. Zelf heeft ze er ook een vriendin aan overgehouden.

En deze vrijdag is er nog een succesvolle match. Als om tien uur de zaak moet sluiten, stelt iemand voor om in de kroeg verder te gaan. Een groep van zeven jongens en meiden gaan samen uit en maken ook direct een WhatsApp-groep aan. ‘Dat geeft me voldoening’, zegt Teunissen met een lach op haar gezicht.