Columns & opinie
Lag het aan de drankjes of toch mijn rokje?
Ik weiger de absolute klotezooi die seksueel geweld in mijn leven heeft achtergelaten te verkopen voor een clichéboodschap en hoef niet in sentimentele zinnen uit te leggen “hoe het is om…” Het is allemaal nogal vervelend kan ik je vertellen, maar dat weten we toch allang?
Renske Veldman
donderdag 19 november 2026

De ‘Consent is Key Week’ was deze maand, ontdekte ik verveeld scrollend door de marges van de universiteitssite. Is dat onderwerp ook weer afgevinkt.

Bij dit soort goede bedoelingen krijg ik het idee dat ik me daarbij als ervaringsdeskundige betrokken moet voelen, maar zoiets laat me koud. Leuk dat je een lezing, workshop en pubquiz financiert, en dit verheft tot heuse week met een naam, maar ik heb wel wat beters te doen.

De absolute klotezooi opruimen die seksueel geweld in mijn leven heeft achtergelaten, bijvoorbeeld.

Het zal ongetwijfeld met de beste bedoelingen zijn, maar zo’n vrijblijvende invulling van bewustwording of preventie staat behoorlijk ver van mijn belevingswereld af. 

Ik zat de ochtend na mijn verkrachting gewoon in mijn werkgroep en incasseerde de 3,5 voor de paper die ik daarna schreef. Toen ik in de syllabus zocht naar mogelijkheden voor uitstel, las ik exceptional circumstances en kon me niet voorstellen hoe ik dit zou uitleggen.

Terwijl zijn studie er vast niet onder leed, hing ik kotsend van paniek boven het toilet in Wijnhaven. Zwijgend ging ik door, liet me mijn studententijd niet afnemen, maar die jaren waren natuurlijk niet wat ze hadden kunnen zijn.

Je mag me verwijten dat ik met een paar muisklikken hulp had kunnen zoeken, maar ik was bang. Voor de dader, die wel even duidelijk had gemaakt dat ik beter kon zwijgen, maar vooral voor de omgeving die hierover wist maar ervoor koos te zwijgen.

Want ook mijn medestudenten hadden mij weinig te bieden. Ik voelde het ongemak achter stilzwijgend medelijden vanaf een veilige afstand. Je hoeft me dus niet zielig te vinden. Liever niet zelfs, ik wil niet gezien worden als zo’n soort vrouw, een aparte categorie. Een vrouw die anders is dan jij, die je sneu kan vinden terwijl je je eigen keuzes verstandiger acht.

‘Je hoeft hier niet de zoveelste les uit te trekken, Zorg liever dat slachtoffers erop durven vertrouwen dat ze wat aan je hebben’

Lag het aan de drankjes of toch mijn rokje? En waarom deed ze daarna niets, geen hulp, geen aangifte?

Niet alleen krijg ik als slachtoffer de verantwoordelijkheid voor wat mij is overkomen aangerekend, ook voor het aankaarten van dit probleem. Denk maar niet dat ik zin heb hier de boze feminist te spelen, maar wie gaat het anders doen?

Een cultuurverandering kost tijd, maar inmiddels loop ik ruim zes jaar gedesillusioneerd rond. Vergeef het me dat ik inmiddels moet lachen om een week met een naam.

Eigenlijk verdient mijn ervaring geen belangstelling, we weten allang dat dit voorkomt en ook dat het vaak niet wordt gemeld. Je hoeft hier dus niet de zoveelste les uit te trekken, ik heb niets nieuws verteld. Zorg liever dat slachtoffers erop durven vertrouwen dat ze wat aan je hebben.

Ik weiger dan ook mijn trauma te verkopen voor een clichéboodschap. Ik hoef niet in sentimentele zinnen uit te leggen ‘hoe het is om…’

Het is allemaal nogal vervelend kan ik je vertellen, maar dat weten we toch allang?

Ik kots (figuurlijk, ditmaal) van pogingen mijn ervaring betekenis te geven, er een verhaal van te maken. Je hoeft geen bewonderenswaardige veerkracht te vinden in hoe ik toch alle tentamens haalde. Ook wie mij woorden als empowerment of survivor opdringt, mag het teiltje vast klaarzetten.

De enige boodschap, met tegenzin geformuleerd, is dat ik dit liever niet had meegemaakt. Of op z’n minst me daarna niet zo eenzaam had gevoeld.

Suggesties voor verbetering, hoor ik je al denken? Maar het initiatief hoeft nu een keer niet bij mij te liggen. Ik heb al moeten doen wat ik verafschuw: mezelf prijsgeven in de hoop dat een ander zich dit probleem ook een keer aantrekt.


Renske Veldman
is student crisis and security management