Naar die borrel ga ik uiteindelijk toch nooit, omdat ik aan het einde vind dat ik voor die dag genoeg aandacht heb gestoken in een door studenten vrijwillig opgestelde mini-bureaucratie.

Dat gevoel had ik nog sterker bij de laatste vergadering. Na de ceremonie van het hersenloos handen opsteken om onbekende nieuwe bestuursleden in te stemmen, bracht de board onder de aandacht dat het beleidshandboek was aangepast. Dat veroorzaakte de nodige heisa, want ze hadden een groot deel van het handboek verwijderd en daarover geen mail gestuurd.

Ik dacht alleen: opgeruimd staat netjes met al die pietluttige regeltjes, die toch ook al elders staan. Juist door die bureaucratie denk ik na elke vergadering: waarom ga ik hier alsnog bijna elke keer heen?

Nou, omdat ik het fascinerend vind om te zien hoe sommige studenten al hun vrije tijd wijden aan het bestuur van een vereniging. Zelf zit ik in een commissie van mijn studievereniging, maar dat houdt alleen in dat we af en toe een evenement organiseren dat onszelf enorm interesseert. 

Ik ben helemaal niet bezig met Excelbestanden of statuten. Staatsieportretten van disputen waarin iedereen van die giletjes draagt, geven me de kriebels. Ik zou er dan ook niet aan moeten denken om een bestuursjaar te doen.

Wat motiveert andere studenten om dat wel te doen? Een antwoord op die vraag vond ik in een klasgenoot bij mijn minor. Elke les ontdekte ik wel weer een andere Delftse club, dispuut of raad waar ze bij zit. Ik dacht eerst dat ze dat doet omdat ze heel gesteld is op drank en het verenigingsleven, of een politieke carrière ambieert.

Naarmate ik haar beter leerde kennen, bleek dat ze heel geïnteresseerd is in iedereen en alles. Haar bestuursleven komt voort uit een wens om leuke dingen te organiseren voor anderen. Toen ze zag dat haar internationale studiegenoten worstelen met Nederlands leren, begon ze voor hen een boekenclub. 

Dat alles kost haar heel veel energie en tijd, maar daar lijkt ze nauwelijks bij stil te staan. Ze wil gewoon bijdragen aan het studentenleven en de maatschappij, en als ze daarvoor een giletje moet dragen, hoort dat er ook maar gewoon bij.

Om leuke dingen te organiseren, heb je nu eenmaal financiering en regels nodig. Een vereniging dus, inclusief bureaucratie. Daardoor kan ik een filmscreening in de bioscoop organiseren, of naar een kookles van een andere commissie gaan. Misschien heb ik onderbewust wel veel respect voor degene die de beleidshandleiding van BASIS heeft geschreven. En zit ik daarom toch elke keer weer robotisch mijn hand op te steken in de vergadering.

Zahra Menguellati is student International Studies