Op een mooie donderdagmiddag zit ik omringd door een groep Italiaanse studenten binnen onderzoek te doen voor mijn scriptie. Ik voel me rusteloos, ik tik met mijn pen tegen de rand van mijn tafel, check elke twee minuten mijn WhatsApp. Ik zoek naar een moment waarop de anderen even afgeleid zijn van hun werk om een gesprek aan te knopen. Elke verveelde staar uit het raam zie ik als een kans om iemand naar de Appie mee te sleuren.

Ik weet het, ik klink als die persoon met wie je niet productief kan studeren. Dat geef ik toe: ik heb een slechte invloed. Ik kan prima thuis studeren, dus als ik naar campus kom, is dat puur om gezellig te doen. Samen met mij studeren is dus op eigen risico, zeker niet aan te bevelen als je een deadline hebt.

Veel mensen vinden small talk vreselijk. Ook ik was vroeger een introverte middelbare scholier die bang was voor koetjes en kalfjes. Op de universiteit kwam ik uit mijn schulp, en merkte ik dat ik naar sociaal contact snak. Het geeft me energie om anderen te spreken over hun uiteenlopende levens. Soms loop ik een extra rondje over de campus voordat ik naar huis ga in de hoop dat ik vrienden tegenkom.

Dat maakt mij nog niet extravert. Ik kan erg genieten van tijd in m’n eentje, en ik snap ook goed waarom andere mensen helemaal niet van drukte houden. Toch kan mijn overmatige geklets soms wel voor wat ergernis in de studieruimte zorgen.

Vooral in het eerste jaar was het prima om wat tijd te verdoen door te yappen, maar in het laatste semester is alles een stuk serieuzer. Bij International Studies schrijven de meeste mensen tegelijkertijd hun scriptie, een groot consultancyproject, en een verslag over anderstalige bronnen.

Niet te vergeten: er moet nog huur betaald worden, dus werk, en o ja wat doen we na deze bachelor? Een vriend heeft op die desbetreffende zonnige donderdag een stapel aanmeldingsdocumenten voor zijn master voor zich op tafel uitgespreid, terwijl op zijn laptop ook een artikel openstaat voor zijn scriptie. Uit zijn tas puilt een opdracht voor het extra vak statistiek dat hij volgt om zijn master binnen te komen.

Niemand om mij heen heeft eigenlijk tijd voor gezelligheid. Ook onbekende studenten in werkgroepen hebben geen zin meer in spontane small talk. De kans is klein dat je elkaar na dat vak nog veel gaat zien, dus waarom zou je energie steken in vriendschappelijkheid?

Dat baart me de laatste tijd steeds meer zorgen. Is dit dan een voorproefje van het leven na de universiteit? Wat als je als werkende volwassene echt geen vrienden meer kan maken, omdat iedereen een 9 tot 5 heeft en daarnaast nog allerlei andere verplichtingen?

Zahra Menguellati is student International Studies