Studentenleven
‘In Lloret de Mar kende ik al drie scheldwoorden’
Júlia Peña Falcón (21, master Humanitarian Action) werkt in het Dutch Language Café. ‘Ik zeg nu heel vaak “sjonge jonge”. Elke keer als er iets een klein beetje fout gaat moet ik het wel zeggen.’
Marieke Nolten
donderdag 12 november 2026
Foto Marc de Haan

Hoe ben je bij het Dutch Language Café beland?
‘In mijn derde jaar van Leiden University College moest ik een eigen appartement vinden. Dat betekende dat mijn huur ging stijgen en daarom zocht ik een baan waarbij ik iets meer kon verdienen. Dit was perfect, want ik kon dan ook meteen mijn Nederlands verbeteren. 

‘Ik verwelkom hier voornamelijk mensen en leg uit hoe ons concept werkt. Dat probeer ik allemaal te vertellen in het Nederlands. Daarnaast host ik activiteiten, meestal in het weekend, zoals de Beginners Club.

‘Dit is echt mijn droombaan. Altijd als ik naar werk ga - behalve als ik in de regen moet fietsen - ben ik zo blij. Je weet nooit wat er kan gebeuren als je binnenloopt. We hadden bijvoorbeeld op een dag uit het niets een pingpongtoernooi. 

‘Iedereen is zo open en inclusief, ik ken geen andere plek waar mensen zich zo snel thuis voelen. Ik wilde dat ik hier eerder van had geweten.’

Hoe zorg je als host dat mensen zich comfortabel voelen om Nederlands te spreken?
‘Voor volwassenen is het soms moeilijk om kwetsbaar te zijn. Als host stel ik hen gerust om fouten te maken. De enige manier om Nederlands te leren – en dat is grappig want ik heb zelf ook een hekel aan fouten maken – is om jezelf voor schut te durven zetten.’

Kende je zelf hiervoor al Nederlands?
‘Het was absoluut geen smooth ride. Omdat ik vlakbij Lloret de Mar opgroeide, waar je ook Catalaans spreekt, ben ik me wel heel erg bewust hoe belangrijk taal is. Op het strand of bij het uitgaan ontmoette ik veel Nederlanders, daar heb ik de taal voor het eerst geleerd. Toen ik naar Nederland kwam voor mijn studie kende ik vier woorden, drie daarvan waren scheldwoorden.

‘Ik ben toen meteen een taalcursus begonnen en probeerde met Nederlandse vrienden Nederlands te spreken. Maar als ik het op straat oefen, wil niemand dat spreken. Mensen die niet-Nederlands zijn, leren geen Nederlands en Nederlanders willen zelf ook geen Nederlands spreken. Dat is vrij ontmoedigend.’

Wat is volgens jou nodig om het gat tussen internationals en de Nederlandse maatschappij te overbruggen?
‘Het is belangrijk om een open mind te hebben en te begrijpen dat er culturele verschillen zijn. Je kan niet verwachten dat een Nederlander zich gedraagt als Spanjaard, maar ook niet andersom. Mensen zijn heel complex, je kan niet iemand reduceren puur op basis waarvan ze vandaan komen.

‘Tegelijkertijd heb ik veel van mijn vrienden aangemoedigd om Nederlands te leren. Als je alleen al de basics beheerst, kan je je zo veel meer verbinden met de maatschappij. Voor mij was het heel belangrijk om me geen buitenstaander te voelen.’

Wat zijn je favoriete Nederlandse woorden? 
‘Ik zeg nu heel vaak “sjonge jonge”. Elke keer als er iets een klein beetje fout gaat moet ik het wel zeggen. En “doei” is echt crazy: ik zeg het nu zelfs in mijn geboorteplaats. Ik hou ervan om dat te doen, het klinkt zo cute, vooral wanneer mensen “doei, doei” zeggen.’