Als een voormalig onzeker mollig jochie spreekt de laatste looksmaxxing-trend mij zeer aan. Zeker in mijn bubbel waar het toch vooral om het innerlijk en het verstand gaat, lijkt me de poging om je looks te maximaliseren niet geheel onbelangrijk. Want laten we eerlijk zijn: het oog wil ook wat.

Het fenomeen looksmaxxing kent vele vormen. Van het spuiten van anabolen tot het breken van je eigen botten om je benen te laten verlengen tot de ideale lengte (ten minste 1 meter en 80 centimeter).

Gelukkig zitten er ook aspecten aan die wat beter haalbaar zijn en minder geld kosten: zorgen voor zo min mogelijk body fat. Dit heb ik voor mijzelf maar vrij vertaald naar 1) gezond eten en 2) veel sporten.

Veel voormalig dikke mensen hebben echter vaak een pestpokkepleurishekel aan sporten. Zo ook ik. Toen ik onlangs hoorde dat iemand een trail marathon door de Oostenrijkse bergen had gerend, kreeg ik het spontaan benauwd en bestelde onmiddellijk een biertje om mijn gespannen spieren weer wat te doen ontspannen. Rennen acht ik een activiteit voor doodlopers, naar de sportschool gaan noem ik: Groot Onderhoud.

Het moge duidelijk zijn dat ik weinig ‘plezier’ haal uit de activiteiten die men onder de categorie ‘sporten’ schaart. Het probleem: bewegen resulteert in spierpijn (en pijn is goed) maar pijn is vooral ook: niet leuk. Mijn odyssee: op zoek naar een sport die ik daadwerkelijk leuk vind.

En in die onophoudelijke zoektocht werd mij iets fantastisch (in de originele zin van het woord d.i.: ‘aan de fantasie ontsproten’) voorgesteld. Of ik wilde meedoen aan een… ‘Pussycat Dolls Rocycle Class’.

En wellicht dat het kwam door Mijn Gevoelens voor de persoon die mij meevroeg, maar na enkele dagen getwijfeld te hebben, stemde ik toch met dit belachelijke plan in.

Die ochtend zat ik tussen een groep van zo’n dertig mensen op een veel te smal zadel met plastic wielrenschoentjes die de vrije bloedcirculatie in mijn beide voeten vrijwel tot een stilstand bracht. Het was, op een paar rode lampen na, vrijwel donker.

Overal waar ik keek zag ik fitte, slanke vrouwen. De instructeur, eveneens een fitte, slanke vrouw, kwam als een commandant binnen, ons een peptalk gevend waar de gemiddelde masochist nog bang van wordt. Ik voelde mij dik en lelijk.

Nadat zij plaatsgenomen had op de fiets op het podium en de luchtverversers begonnen te loeien, ving de muziek aan en volgde een fysieke hel die zijn weerga niet kende.

Zou ik het nog een keer doen?

Nee, rocycle is naast moeilijk hip ook moeilijk duur. Werd er gelookmaxxt? Ook niet: ik zag er na afloop in ieder geval nog altijd hetzelfde uit.

Wel weet ik dat ik iets ervoer wat velen zullen ervaren als ze naar de hitsige hitjes van The Pussycat Dolls luisteren: een shitload aan plezier.

Mathijs de Jong is student rechten