Een luide stand-upcomedian die vrouwonvriendelijke grappen maakt, een ambtenaar die zijn collega’s stiekem hondenbrokjes voert via de dropjespot op kantoor en een praatgrage medereiziger in het openbaar vervoer. Ze komen allemaal langs in de voorstelling Rof Daaimund van cabaretier Isabelle Kafando (26), 14 april te zien in de Leidse Schouwburg.

Daarin laat Kafando personages elkaar in hoog tempo afwisselen. Het zijn stuk voor stuk mensen die het leven net niet helemaal begrijpen. ‘Ze hebben allemaal een eigen crisis, maar ze hebben wel één ding gemeen: alle typetjes lijken er niet heel goed mee om te gaan. Ze laten zich van hun lelijkste kant zien.’

Dat is iets wat mensen volgens Kafando in het echte leven ‘terecht’ niet vaak doen. ‘Ik doe dat heel bewust niet in ieder geval. Maar ik vond het wel heel leuk om tijdens de show te ontdekken: wat gebeurt er als mensen dat wel doen?’

Daardoor heeft ze zichzelf ook van een andere kant leren kennen. ‘Wat ik op het podium zeg, zijn vaak dingen die ik denk, maar in het echte leven niet uitspreek. Als het publiek daarom moet lachen, weet ik dat er iets van herkenning in zit. We hebben allemaal weleens lelijke gedachten waarvan we weten dat we die beter voor ons kunnen houden.’

Alcoholist

Kafando’s eerste soloshow is geen verhaal met een duidelijk begin en einde. ‘Ik noem het eerder mozaïekcabaret. Ik denk veel in personages en scènes, die samen weer een verhaal vertellen. Ze lijken allemaal losstaand, maar ze worstelen allemaal met dezelfde problematiek op een andere manier. We hebben allemaal weleens een identiteitscrisis. Kijk naar andere mensen, dan zie je dat iedereen ermee worstelt. Met anderen gaat het altijd slechter en dat kan relativerend werken. Daarmee bedoel ik niet dat je ervan moet genieten dat je buurman alcoholist is en jij niet, maar wel dat we allemaal onze problemen en onzekerheden hebben.’

Volgens de cabaretier past de vorm van snelle sketches goed bij haar leeftijdsgenoten. ‘Ik ben snel afgeleid en dat is de rest van mijn generatie ook. De show duurt een uur en twintig minuten, waarin allemaal liedjes, dansjes en scènes voorbijkomen. Dat is erg zwaar, maar door steeds abrupt te schakelen, waardoor je telkens in nieuwe situaties terechtkomt, houd ik het vol. Daardoor gaan scènes niet te lang door en zo moet het ook voor het publiek voelen.’

In haar duoshow n00b speelt n00b met Laura Bakker sprong ze ook al van typetje naar typetje. ‘Ik was deze keer vooral heel benieuwd wat eruit zou komen als ik het in mijn eentje zou doen.’ Rof Daaimund is een verwijzing naar rough diamond. ‘Ik wilde graag een naam die voor mij meer bevat en waar nog zoveel meer onder kan vallen. Zo heb ik mijn alter ego Rof Daaimund in het leven geroepen: ongepolijst, compromisloos, maar toch al shiny.’

Dat compromisloze zit niet alleen in de vorm, maar ook in de inhoud. Kafando’s personages manipuleren, overschreeuwen zichzelf of verliezen zich in onzekerheid. ‘Zo zit er een meisje in dat belt met een vriend, omdat ze zijn huis wil lenen voor een feestje en geen zin heeft om het bij haar thuis te organiseren. Ze gaat zo ver in haar manipulatie, omdat hij niet meteen ja zegt. De dingen die ze erbij haalt zijn vaak dingen die door je hoofd gaan als je iets gedaan wilt krijgen, maar het gaat te ver om ze uit te spreken. Als je dat wel doet, wat gebeurt er dan? Het is eigenlijk supertreurig, maar toch herkennen we allemaal de strijd om gewoon je zin te krijgen.’

Theatraal

Alle personages hebben wel iets weg van haar, geeft ze toe. ‘Er zit zelfs een personage in dat ik zelf ben, ik ben benieuwd of mensen me herkennen.’ Dat is ook kwetsbaar. ‘Ik vind het lastig om mezelf bloot te geven. Zeker in een soloshow heb je helemaal niets of niemand om je achter te verschuilen. Iedereen weet dat jij die personages hebt bedacht. Het komt uit jouw brein, dus er zit automatisch iets van jezelf in.’

Kafando moest nog ‘heel erg uitvinden wat het betekent om solo te spelen’. ‘Het is nog steeds een zoektocht. Omdat het zo kwetsbaar is, kun je er niet comfortabel mee worden. Het moet ook een beetje eng blijven. Ik vind iedere avond weer spannend, maar dat is ook goed.’

Ze hoopt dat het publiek door haar voorstelling anders naar de wereld gaat kijken. ‘Ik wil dat ze in eerste instantie bijkomen van de wervelwind die over ze heen is gekomen, maar ook de humor van bepaalde situaties beter kunnen inzien. Mensen in het ov praten bijvoorbeeld ook altijd tegen mij. Maar ik herken het ook van mezelf: dat je maar blijft praten om de stilte op te vullen, omdat dat fijner voelt dan ongemak. Terwijl het soms juist beter kan zijn om het ongemakkelijk te laten. Het zou mooi zijn dat als je voortaan in het ov zit erom kunt lachen en het typetje erin kunt zien. Ik zou het leuk vinden als we allemaal wat theatraler door het leven gaan.’

Isabelle Kafando, Rof Daaimund, Leidse Schouwburg, dinsdag 14 april, 20;15 u, € 24,50