Vanwaar de titel Optimisten?
Joost Speelman: ‘We zijn optimisten en de wereld kan wel wat positivisme gebruiken. De voorstelling begint met een postbode die een van zijn laatste brieven komt posten. Net op het moment dat hij die in de bus doet, opent Daan de deur met als gevolg dat de twee met de koppen tegen elkaar botsen. De postbode, een grote Antilliaan die er na 43 jaar trouwe dienst mee stopt, ploft op de bank en gaat vertellen. Hij heeft nog vijf brieven af te leveren en die vormen de basis van de voorstelling. Het stuk gaat over even afremmen en kijken wat eigenlijk echt van het belang is in het leven.’
Aan wie zijn die brieven gericht?
‘Een is er bijvoorbeeld voor de buurvrouw van Daan: mevrouw Van Buren. De brief heeft de vorm van een lied. Het heet Duizenden Moeders. Het gaat over het overlijden van prins Friso. Het is een troostend liedje voor Beatrix en voor alle moeders die hun zoon zijn verloren.
‘In Allerlaatste liefde verklaart Daan de ware gevonden te hebben. Al laten we de deur toch nog op een kiertje. De laatste zin luidt immers: “Of zou d’r ergens anders op de wereld toch nog iemand leuker zijn dan jij?”’
Welke personages vertolken jullie nog meer in Optimisten?
‘We spelen ook een scene over twee wannabe-gangsters uit Almelo die maar wat rondhangen. Een van hen zit niet zo lekker in zijn vel en wil loskomen van het hanggroepjongeren-leven. Hij wil genieten van wijn en geen bacootjes meer drinken. Ook wil hij geen muthafucking nigga genoemd worden want hij heet gewoon Martijn.’
Is het prettig samenwerken met je broer?
‘Het grootste pluspunt is dat je elkaar heel goed aanvoelt. We horen soms van muzikanten dat de manier waarop wij nummers in elkaar steken eigenlijk niet kan. Maar dat komt gewoon omdat we al van jongs af samen bij de piano zitten en dan liedjes bedenken.
‘Toch is die vanzelfsprekendheid tegelijkertijd ook een enorme valkuil. Af en toe moet je even remmen en goed kijken wat je aan het doen bent.’
Maar voor het radioprogramma van Giel Beelen schrijven jullie juist regelmatig nummers over de actualiteit. Is dat niet lastig?
‘Dat is eigenlijk wel prettig. Je gaat opvallende dingen om je heen noteren. Van veel schrijven kom je ook in een flow.
‘Maar soms is het lastig. Giel vroeg ons in 2011 een liedje te schrijven over dat meisje van twaalf die zwanger bleek te zijn van haar vader en een dochtertje kreeg tijdens een schoolexcursie. Dat is een zwaar onderwerp. Maar er komt bijna altijd wel een hook of een tekstflard waar een nummer uit groeit.’
Welke kant gaat het nieuwe materiaal op?
‘De voorstelling die we nu spelen is heel netjes, een beetje braaf zelfs. De volgende mag wel wat scherper en confronterender. Dan willen we er echt ingaan met het idee: we sparen niemand.’
Door Vincent Bongers
Stadsgehoorzaal
Vrij 14 feb, € 13,50-18,50