De centrale gang in de kelder van het Lipsius is vooral geschikt om een goedkope horror te schieten. De grijze betonnen muren zijn nog net wat naargeestiger dan het witte systeemplafond en het galmt er lekker. Maar als de studenten van de Leiden English Freshers zich een lekker sappig Louisiana-accent aanmeten, is het broeierige New Orleans ineens niet meer zo ver weg. De southern twang wordt af en toe verstoord door de schel piepende wieltjes van afvalcontainers die door een medewerker van het UFB worden afgevoerd.
De toneelgroep van De toneelgroep van de studie Engels voert elk jaar minimaal een stuk op. Dit jaar staat A Streetcar Named Desire van Tennessee Williams uit 1947 op het programma.
‘Je krijgt hier een beetje dat claustrofobische gevoel, dat past wel bij de sfeer van het stuk’, zegt regisseur Jodie Mann. ‘De personages zitten dicht op elkaar gepropt in een kleine woning. Maar nu merken we wel dat we wat meer ruimte nodig hebben.’
In Streetcar bezoekt Blanche Dubois, een zuidelijke bloem die enigszins verwelkt is, haar zus Stella in New Orleans. Zij woont met haar lompe en achterdochtige echtgenoot Stanley Kowalski in een armoedig huisje.
Blanche is een getroebleerde vrouw die leeft op leugens en op de vlucht is voor haar verleden. Ze legt het aan met Harold Mitchell, een vriend van Stanley. Al snel loopt de spanning op en vliegen de vier personages elkaar in de haren.
‘Ze is een escapist en fantaseert er op los om de situatie waar ze in zit te ontkennen’, zegt studente internationaal recht Lisette Heijma, die Blanche DuBois speelt. ‘Het is een vrouw die op zoek is naar liefde, maar eigenlijk niet weet wat dat is. Als ik haar speel denk ik eigenlijk het meest aan Vivian Leigh in het beginstuk van Gone with the Wind. Dat is de vrouw die Blanche eigenlijk wil zijn.’
‘Het is een tijdloos stuk’, zegt Larissa Schulte Nordholt, eerstejaars geschiedenis, die Stella speelt. ‘Vol rauwe emoties, seks, depressie en geweld.’ Heijma: ‘De personages staan steeds op scherp. Streetcar staat bol van de psychologische spanning.’
Studente Engels Lotte Lemstra heeft een extra uitdaging. Zij moet als vrouw de macho Marlon Brando gestalte weten te geven. Die speelde in de originele Broadway-uitvoering en de filmversie uit 1951 de rol van Stanley. ‘Het geeft wel een beetje druk’, zegt Lemstra. ‘Ik heb vorig jaar al een mannenrol gespeeld: Horatio in Hamlet. Maar nu is het een hoofdrol, en dan ook nog in de schoenen van Brando staan. Het is leuk, maar ook moeilijk. Je wilt toch overtuigen als man. Ik vind het wel lekker om een stereotype kerel te spelen.’
Ter voorbereiding veel slechte Amerikaanse series kijken helpt om dat voor elkaar te krijgen. ‘Maar ik maak ook een lijstje met typische mannenmaniertjes. Over de bebaarde kin wrijven, of aan het kruis krabben natuurlijk.’
Het is ook best een beetje eng om Stanley te spelen. ‘Hij doet beangstigende dingen, anderen lijden onder zijn gedrag.’
Mann legt uit waarom ze voor een vrouw als Stanley heeft gekozen. ‘Er zijn twee redenen. Er auditeren weinig mannen, maar Lotte heeft ook dat sterke stoere in zich. Ze deed gewoon een hele goede auditie.’
Ze had eerst het plan om van Stella en Stanley een lesbisch paar te maken. ‘Maar dat zag er niet zo heel overtuigend uit. De acteurs dachten ook dat het publiek er door verward zou raken. Het was wel leuk geweest om een beetje herrie te schoppen met het stuk. Maar zo is het ook goed.’
LAKtheater, 2 & 3 mei,