Een voor een rijden glimmende Range Rovers, Lamborghini’s en Mercedessen de bescheiden parkeergarage van de Ziggo Dome binnen. ‘De soundcheck had al drie minuten geleden moeten beginnen’, zegt Selma Vaillant (25), masterstudent civiel recht, terwijl ze op haar telefoon naar de klok kijkt. ‘Maar iedereen komt nu pas binnenkakken.’

Vaillant ontvangt ‘haar’ artiesten elke dag tijdens de concertreeks van New Wave, een hiphopcollectief dat in 2015 op Schiermonnikoog een van de populairste Nederlandse hiphopalbums heeft gemaakt. De groep stond vorige week vijf aaneengesloten avonden in een volle Ziggo Dome en trok zo’n 85 duizend bezoekers.

‘Ik ben de hele week artist handler voor SFB (Frenna, Jandro, KM en Priceless) en D-Double. Ik moet zorgen dat ze weten waar ze moeten staan, hoe laat ze naar hun vocal coach moeten, of wanneer de soundchecks zijn en ik fix het als ze wat nodig hebben. Ik laat bijvoorbeeld weten dat er gembershotjes gebracht moeten worden voor hun stem, omdat een week lang optreden echt killing is. Het is basically gewoon babysitten.’

Doorlopen

Als de artiesten deze donderdag eindelijk arriveren, vraagt Vaillant of ze meteen willen doorlopen naar de kleedkamer. ‘Felicia staat al klaar om jullie door te wijzen naar de soundcheck. En we hadden eigenlijk 15.30 uur afgesproken.’

‘Wij zijn blacks, we doen ons best’, reageren de rappers lachend.

Al bijna vier jaar werkt de student voor Frenna, al twee jaar op rij de best beluisterde artiesten van Nederland. ‘Ik had hiervoor een bijbaan bij een art director en dan hielp ik op set bij videoclips, films en televisieseries. Toen heb ik ook een aantal keer geholpen bij clips voor Frenna. Ik had meteen zoiets van: o mijn god, fucking sick, ik wil bij zo’n productie werken. Een jaar later stond ik op een pre-party van 7Fest, een festival dat Frenna mede organiseert. Toen ik aan een van de medewerkers vertelde dat ik rechten studeerde, vroeg hij of ik een juridische stage wilde lopen.’

Gaandeweg rolde ze steeds meer in de rol van artist handler. ‘Af en toe help je met wat dingen en dan word je steeds vaker gevraagd. Tijdens mijn stage hield ik me vooral bezig met contracten en ik weet vrijwel zeker dat ik dat in de toekomst wil doen, zowel in de muziek- als de voetbalwereld, want die twee overlappen heel sterk.’

Slechte timing

Ze leeft naar eigen zeggen een ‘Hannah Montana-dubbelleven’, want de reünieconcerten van New Wave vallen precies samen met de start van haar nieuwe master.

‘Dat is echt slechte timing. Gelukkig had ik alleen nog maar één vak op dinsdag. Ik was om drie uur ’s nachts in het hotel, moest om elf uur ’s ochtends in Leiden college volgen en om drie uur ’s middags stonden de artiesten alweer te soundchecken. Ik kies niet graag tussen mijn studie en mijn werk, dus probeer ik altijd alles samen te proppen. Maar toen hing ik wel even aan een zijden draadje.’

In de Ziggo Dome belandt ze via kruip- en sluipweggetjes in de oranje gekleurde backstage. ‘Heb je al uitgezocht wat je aan doet? Heb je al een riem? Komt die kapper nog?’ Priceless schudt zijn hoofd. ‘Ik regel wel een riem.’

Voor de 21 hiphopartiesten werken vier artist handlers zich in het zweet achter de schermen. ‘We zijn een all women team, dankzij Frenna die een platform wil geven aan vrouwen zowel on stage als backstage. We hebben er echt plezier in met z’n allen en iedereen toont ons altijd zoveel dankbaarheid. Elke avond sta je voor een zware taak, maar het is prachtig om het iedere keer weer samen te fixen. We zijn echt een hechte groep met z’n allen.’

Is het niet stressvol? ‘Je moet het gewoon doen, I guess. Je moet natuurlijk vooraf goed de tijdschema’s doornemen met je artiesten. Maar het loopt altijd anders dan je verwacht. Ik ben wel gewend aan de druk, maar dit vind ik leuke druk. Bij mijn studie is dat niet altijd zo, want bij een tentamen is het erop of eronder. Terwijl ik juist adrenaline krijg van dit werk.’

‘Waar is Price?’

Door een nog lege Ziggo Dome galmt het nummer ‘Zeg dat niet’ van Ronnie Flex en Lil’ Kleine oorverdovend hard. In de coulissen liggen tientallen microfoons klaar: elke artiest heeft zijn eigen exemplaar inclusief meerdere back-ups. 

Alleen: er ontbreekt een rapper bij de soundcheck. ‘Waar is Price?’ vraagt een van de andere artist handlers bezorgd aan Vaillant, die meteen wegrent en op zoek gaat. ‘Ik heb hem al gebeld en de garage gecheckt, maar ik kan hem nergens vinden.’

Kort daarna verschijnt Priceless alsnog in de deuropening, krijgt hij zijn apparatuur en loopt hij het podium op om samen met de rest van SFB ‘Jij kan chillen met mij’ te zingen.

‘Het is soms echt chaos’, lacht de student, die deze week dagelijks 25.000 stappen zet. ‘Soms is het net een kinderdagverblijf.’

Verbaal sterk

Het heeft haar ook meer zelfvertrouwen gegeven, zegt ze. ‘Je moet vooral verbaal sterk zijn, zeker als je ziet hoe die rappers omgaan met elkaar. Ook al was ik 22 jaar toen ik begon, ik voel wel dat ik de plek heb verdiend waar ik sta en ik denk dat ik dat ook wel uitstraal. Ik beslis wat er gebeurt en gaat tot op heden altijd goed.’

Ze heeft het gevoel dat mensen uit de muziekindustrie haar juist serieuzer nemen als ze zegt dat ze nog studeert. ‘Heel veel mensen hebben wel de middelbare school afgemaakt, maar zijn niet gaan studeren. Vaak wordt juist gezegd: “Deze meid is slim, ze is scherp.”’ 

Als zestienjarige luisterde ze al volop naar de muziek van New Wave. ‘Het is echt crazy dat ik die mensen nu van zo dichtbij meemaak. Ik zie hoe hard ze werken en hoe het hele proces verloopt. Het zijn niet zomaar wat nummertjes. Er zit zoveel voorbereiding en creativiteit in, dat ziet het publiek niet.’

Volgens haar weten ‘negen van de tien mensen’ niet wat een artist handler doet. ‘Toen ik het aan mijn ouders over New Wave vertelde, hadden ze geen idee. Tot mijn vader krantenartikelen las en toen zei: “Het is wel groter dan ik had verwacht. Wat stoer van je. Stiekem ben ik wel trots dat je je eigen weg inslaat.” Hij dacht dat ik netjes de advocatenopleiding ging doen en op de Zuidas zou eindigen.

Kakkerschool

‘Vriendinnen zeggen altijd dat ik in twee werelden leef. Dat is ook zo, maar dat is ook hoe ik altijd al heb geleefd. Ik ben half-Irakees, half-Nederlands. Ik ben opgegroeid in een hele witte omgeving en ging naar een kakkerschool zonder buitenlanders.

‘Pas toen ik ging studeren en in de muziek terechtkwam, begreep ik: “O, er zijn mede-buitenlanders.” Dat trekt mij ook zo. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik moest kiezen tussen twee werelden, maar ik vind het juist fijn dat ik het allebei kan. In Leiden ben ik de Selma die is opgegroeid in Hillegersberg, hockeyt en studeert. In de Ziggo Dome ben ik de buitenlandse Selma die ook vrij over haar geloof en cultuur durft te praten. Maar goed, als het moet, kan ik hier ook de kakkerige Selma zijn die weet hoe het hoort.’