Lange tijd wilde ik wetenschapper worden. Boeken lezen. Schrijven. Met andere vreemde snoeshanen over obscure niche-artikeltjes praten. Betaald worden om onwetende studenten te vertellen hoe het allemaal in mekaar steekt. Geweldig! Dat leek me nou echt wat voor mij. 

Inmiddels ben ik wel wat afgestapt van dat toekomstplan. Ongetwijfeld zal dat te maken hebben met de academische teleurstelling die ik afgelopen jaar heb mogen meemaken. En hoewel het hele verhaal zal moeten wachten tot mijn achtenveertigdelige, postuum uitgegeven mémoires, kan ik het een en ander wel vast kort samenvatten. 

Het ging ongeveer als volgt.

Er was eens een felbegeerd promotieplekje. En in de zoektocht naar een geschikte kandidaat werd die plek op een gegeven moment aan mij aangeboden (go me!). Toen alles al bijna in kannen en kruiken was, bleek echter dat die plek ook aan iemand anders was toegekend (paniek!). 

En zoals dat wel vaker gaat met een stoelendans is er dan altijd één de pineut. Grappig was hier echter dat wij allebei de pineut werden: er kwam een open sollicitatieprocedure en we werden het beiden niet. 

Well, you win some, you lose some, eh?

Enfin, nu twijfel ik dus of die hele wetenschap wel zo geweldig is als ik ooit dacht en ben ik naarstig op zoek naar een andere professie. 

In die zoektocht zijn al veel dingen de revue gepasseerd: werken in een bakkerij, pianoles geven, moeilijke nieuwe vieze dingen proefeten, zakjes badwater verkopen op het internet, enz., enz. 

Probleem is echter dat ik twee linkerhanden heb en daarnaast ook gewoon een beetje contactgestoord ben (nóg een reden waarom ik uitstekend geschikt was om de academie in te gaan). Een metier waarbij ik echt iets moet vervaardigen, of met anderen gezellig moet doen, is dus niet voor mij weggelegd.

En zo werd het mij, al tobbend over mijn toekomst, al te zwaar te moede.

Totdat ik onlangs bij een werkgroep zat en het plotseling wist: ik wil later telmeneer worden!

Hoewel werkgroepvolgend en -gevend Leiden ongetwijfeld weet over welk beroep ik het heb, zal ik voor de onwetenden toch even kort een functieomschrijving geven. Als telmeneer moet je onaangekondigd een werkgroepzaal binnenstormen en zonder boe of bah te zeggen je clipboard (!) tevoorschijn toveren, daar een formulier op klippen en zorgvuldig alle koppen tellen. Voordat je dan de daadwerkelijk gebruikte zaalcapaciteit genoteerd hebt, bedank je iedereen nog even en zeg je dat de rooster- en beleidsmakers hier erg mee geholpen zullen zijn.

Is dat niet winnen? Geen stoelendans, wel mogen tellen hoeveel studenten hun stoel niet bezetten. Ik heb mijn academische droombaan gevonden.

Mathijs de Jong is student rechten