Een nieuw collegejaar gaat voor mij altijd gepaard met de drang mezelf opnieuw uit te vinden. Zo neem ik mij het zesde jaar op rij voor om het deze keer helemaal anders te doen. Ik heb een papieren agenda gekocht en daarin netjes alle deadlines met verschillende kleurtjes gemarkeerd. Dit jaar zal er niks uitgesteld worden.

Dat mijn voornemens gedoemd zijn in schoonheid te sterven weet ik zelf ook wel, maar in ieder geval bied ik mezelf het perspectief dat het ook anders zou kunnen.

Maar het belangrijkste begin is misschien wel dat van de eerstejaars. En nieuw perspectief bieden deden ze dit jaar dan ook bij de introductieweek: zo kon je in Leiden bijvoorbeeld een museumtour doen in plaats van een kroegentocht. En ook andere introweken hebben hun best gedaan om studenten het vooruitzicht te geven dat er de komende jaren meer in het leven kan zijn dan je dagelijks klem zuipen bij je vereniging.

Een goede ontwikkeling, lijkt me, maar toch ben ik benieuwd of dit aanslaat. De introweek is namelijk meer een inburgeringscursus voor het studentenleven dan een kennismaking met de universitaire inhoud. En gezien het mythische imago van dat leven laat een museum, hoeveel leuke Leiden er ook heeft, zich niet zomaar tot de nieuwe norm verheffen.

Waar de UB is komt later wel, de eerstejaars willen vooral weten hoe ze zich horen te gedragen en waar ze gezien moeten worden. En daarvoor is dan de omhooggevallen tweedejaars, voor het eerst in zijn leven in deze ongekende machtspositie, die eindelijk mag invullen hoe het hoort.

Dat de werkelijke macht van de introweek niet bij de organisatie ligt, maar bij de mentor die de traditie doorgeeft, weet ik als geen ander. Ik heb in mijn eerste jaar de meest extreme aanpassing van het programma meegemaakt in de vorm van een pandemie.

Je zou denken dat er niet veel te maken valt van een grotendeels online aanbod aan activiteiten, maar ook op anderhalve meter afstand wandelend door de campus heb ik moeten aanhoren dat niets aan de uni écht verplicht is, en dat we de studievoorlichting wel konden overslaan om een tour van de goedkoopste kroegen in het centrum te doen.

Dat was op zich leuk, maar het had voor de toekomst gescheeld als we wel geluisterd hadden naar hoe je de studiecoördinator kunt bereiken.

Gelukkig ontdekken de meeste studenten met de tijd dat je best eens een feestje kan overslaan, al is het maar omdat er ook nog studiepunten gehaald moeten worden. Het imago van het studentenleven zal wel blijven, maar misschien is het fijn dat er meer ruimte komt om te kiezen hoe je je daartoe wil verhouden. Net zoals mijn hartjesagenda mijn uitstelgedrag niet verhindert, maar het me in ieder geval hoop geeft het op mijn bureau te zien liggen.

Misschien moet je eerst ook even meegenomen worden voor je kan bepalen waar je zelf heen wil. Ik voel in elk geval ontzettende FOMO elke zomer dat ik de nieuwe groepjes braaf met hun linnen tasjes over de schouder door de stad zie lopen. Vanachter je laptop een paar bestuursleden een dansje zien doen is grappig, maar het heeft niet de verbindende factor van het collectieve vernederingsritueel waarin je dat samen doet.

Renkse Veldman is student crisis and security management