September is het begin. Elk jaar weer wordt de negende maand van het jaar aangeduid als frisse start, schone lei en dé mogelijkheid om nog wat van je jaar te maken.
Ook ik worstel me jaarlijks door pagina na pagina gevuld met back-to-school-trends in het september issue van mijn favoriete tijdschrift en verzamel frisse moed om een aanzienlijk aantal studiepunten binnen te harken in het nieuwe academische jaar.
Maar in oktober is die drang naar nieuwigheid eigenlijk altijd weer voorbij. Het valt misschien te vergelijken met de goede voornemens die elk jaar rond half februari altijd weer verdwenen zijn, en we samen met onze nieuwe hardloopschoenen kunnen opbergen om nooit meer aan te denken.
Want het dagelijkse leven heeft de overhand, en de goede plannen zijn naar de achterkant van je brein geduwd terwijl je je weer stort op de plichten van de dag.
Voor je er erg in hebt, is het vijfde seizoen aangebroken en zijn de dagen donkerder, mistiger en grijzer dan je je kon herinneren.
Naarmate ik ouder word, lijkt de mist sneller neer te dalen en lijkt elke herfst in een hoger tempo zwaarder te worden. Dit jaar delen veel van ons dat gevoel, want dit keer blijkt deze maand uiteindelijk zowel letterlijk als figuurlijk veel zwaarder te zijn dan ooit had gemoeten.
Vorige week maakte een 22-jarige Augustijn een eind aan zijn leven. Zonder pijnlijke dingen nog pijnlijker te willen maken, wil ik de bescheiden ruimte die ik hier heb dit keer gebruiken om te zeggen dat er is sprake van een stille ramp van geestelijke nood bij sommigen onder ons.
Voor sommigen is de mist al tijden neergedaald en weegt er vrijwel niets meer op tegen het alomvattende donker van alledag. Wat we voor hen kunnen betekenen is onzeker, maar ik hoop dat we ons best kunnen doen om goed op elkaar te letten, júist nu dingen grijziger, donkerder en mistiger blijken te zijn dan we ons ooit hadden kunnen voorstellen.
Want hoewel september altijd het begin is, bleek oktober dit keer het onverwachte einde.
Jouw onverwachte einde.
Alhoewel je in staat blijkt om de lucht ervan te weerhouden om ingeademd te worden, en je hart tegen kan houden om te slaan, kan niks de herfstzon laten stoppen met schijnen. En daardoor is er soms ineens nog een ochtend zoals vroeger. De wind waait dan even in je rug in plaats van in je gezicht en de zon laat de bladeren goud lijken.
Echt hetzelfde zal het nooit meer zijn, maar we hopen allemaal thuis te zijn voor het donker wordt.
Voor nu is het dag, en staat het hart van de stad onzichtbaar in de fik. We zullen het uiteindelijk smeulend achterlaten met niks anders dan vriendschap en de wens dat het volgende keer beter zal zijn.
Maia de Quay is student rechten
Praten over zelfmoordgedachten kan anoniem: bel 113 of (gratis) naar 0800-0113, of chat op www.113.nl