Wie weleens in Den Haag uitgaat, is sowieso bekend met de club PIP. Verder heeft de stad namelijk niet zoveel clubs, en moet het nachtleven het hebben van de terrasjes op de Grote Markt en omstreken. PIP valt helemaal niet binnen deze omstreken. De club is van oorsprong ‘underground’, en de ingang bevindt zich dan ook naast een met graffiti bespoten tunnel op een industrieterrein. Vorige week besloot ik mijn beste vriendin Myla, samen met nog een vriendin, mee te nemen naar een Bad Bunny-studentenavond.

Door Myla ging ik de clubcultuur van studenten door andere ogen zien. Zij komt normaal gesproken namelijk alleen in queerclubs, en dit was haar eerste keer op een studentenavond. In de NYX in Amsterdam is er altijd wel een groepje transvrouwen dat met je komt dansen en je met je outfit complimenteert, of een gay man die zonder bijbedoelingen een sigaret met je deelt. De latinavond bij PIP viel haar dan ook tegen. Er zijn studenten van alle culturen en kleuren, maar wel in hermetisch gesloten groepjes.

Mijn vriendinnen en ik bewogen ons in een drie-eenheid door de zaal, sloten ons af en toe aan bij een ander groepje mensen, voordat zij ons weer achterlieten om een drankje te gaan halen. De weinige keren dat onbekenden wel uit zichzelf met ons kwamen dansen, was als ze duidelijk dubieuze bedoelingen hadden. 

Ook in het rokersgebied buiten is het een stuk minder sociaal dan je zou verwachten. Afgezien van de twee jongens die ons vertelden dat ze stiekem over het hek waren geklommen en ons daarna coke aanboden (waar we vriendelijk voor bedankten), is er weinig spontane interactie tussen verschillende vriendengroepen. Myla besloot het voortouw te nemen en een meisje aan te spreken dat ik ken van mijn studie. Na de vage herinneringen op te halen over waar we elkaar nou van kennen (een gedeeld tramritje naar huis na een indrinkfeestje, drie jaar geleden) en wat beleefdheden, voegde zij zich snel weer bij haar vrienden die van het toilet terugkwamen.

PIP heeft thema-avonden in hun grotere zaal, maar er is altijd een klein donker zaaltje met veel rook, een oplichtende vloer en wilde technomixes. Hoewel mijn vriendinnen en ik liever swingen op reggaeton dan op techno, vind je in dat kleine zaaltje de reden dat PIP zo leuk is.

Er zijn mensen die écht willen dansen. Vooraan staan stampende Hagenezen en Rotterdammers die de hoogtijdagen van de gabber nog hebben meegemaakt, daarachter kringen studenten die elkaar uitdagen om in het midden te komen dansen. Iedereen heeft plezier, ongeacht of je elkaar kent en hoe goed je moves zijn.

En dát is waar clubcultuur voor mij echt om gaat. Spontane interacties met wildvreemden, dansen met de vriendenkring van iemand die je alleen van gezicht kent, en dronken elkaars looks complimenteren (of meer dan dat).

Natuurlijk gaat het erom dat je het gezellig hebt met je vrienden, maar in de geest van de gabber- of queerclubcultuur: meng je ook eens met anderen, dat zorgt bij iedereen voor een leukere avond.

Zahra Menguellati is student International Studies