Cultuur
Op het podium zijn de rauwe bluesrockers DeWolff ‘de beestachtige versie van zichzelf’
Het Limburgse bluesrocktrio DeWolff bestaat binnenkort twintig jaar en viert dat met de theatertournee Full Moon Ritual. Bij een goede show, verkeert zanger en gitarist Pablo van de Poel ‘in een hogere staat van zijn, alsof je onder invloed van alcohol of drugs bent of als je heel geil bent’.
Vincent de Groot
donderdag 19 november 2026
Limburgse bluesrocktrio DeWolff met van links naar rechts organist Robin Piso, zanger-gitarist Pablo van de Poel en drummer Luka van de Poel Foto Sven Signe den Hartogh

 ‘Er zit een gat in mijn ziel dat maar niet gevuld raakt. Als ik geen muziek maak, zit ik niet goed in mijn vel en voel ik me ongelukkig. Ik heb toevallig iets gevonden in mijn leven waar mijn neiging tot een obsessie op aansluit. Als ik op jonge leeftijd bijvoorbeeld into houtbewerking was geweest, was dát misschien mijn obsessie geworden. Nu heb ik dat met muziek.

‘Thuis hadden we altijd muziek opstaan. Op de radio luisterden we naar Studio Brussel, de alternatieve muziek van de jaren negentig. Anders draaiden we cd’s. Mijn vader speelt in verschillende coverbands. Zo vaak als het kon, ging ik mee naar repetities. Ik was toen acht of negen. Bij het eerste optreden van mijn vader dat ik zag, deed de gitaar iets met me dat me mijn hele leven lang niet heeft losgelaten.

‘Vanaf het moment dat mijn broer Luka begon met drummen besloten we samen muziek te maken. We woonden in een rijtjeshuis met onze slaapkamers naast elkaar. Mijn gitaarversterker stond op mijn kamer, zijn drumstel op zijn kamer. Ik ging, met beide deuren open, op de gang staan met mijn gitaar. Op die manier gingen we jammen.

Crazy plan

‘Omdat onze buurman bakker was en vroeg naar bed moest, was dat wel lastig. Daardoor hebben mijn ouders het fantastische, maar totaal crazy plan gekregen om een repetitiekelder onder de tuin te graven. Toen die kelder eenmaal af was, hebben we onze vriend Robin Piso uitgenodigd om toetsen te spelen.

‘Toen wij voor het eerst gingen jammen, waren we fan van Pulp Fiction, waar onze naam ook vandaan komt (namelijk het personage The Wolf, red.). De surfrock uit die film was de muziek die ik wilde maken. We gingen dat proberen, maar halverwege de jam was de inspiratie op. Robin zette opeens een riff in van ons eerste nummer, Gold and Seaweed, Luka en ik vielen in. Dat is het moment dat de band geboren werd, juist omdat we niet te veel nadachten bij wat we wilden doen.

‘Het is de rauwe creativiteit die ergens in ons diepste ontstaat en eruit moet. Vaak gebeurt dat via een jamsessie. Maar ik krijg ook op de gekste momenten invallen en neem die op met mijn dictafoon: duizenden opnames van gitaar en zang tot iets wat ik neurie in de supermarkt. Als we tegen een dood punt aanlopen, haal ik mijn telefoon erbij en kijk ik of daar nog iets interessants in staat.

‘Qua tekst hebben we vaak nog niet zoveel uitgewerkt. Luka zingt soms in brabbeltaal en ik doe dan mee. Er zitten toch woorden in waarvan je denkt: dit gaat lekker werken. Soms weet je ineens waarover de tekst moet gaan. Het is ook leuk om het met zijn drieën te bedenken. Ik zit soms met mijn notitieboekje de teksten te schrijven, Robin en Luka hebben op hun computers een synoniemen- en rijmwoordenboek openstaan.

Opgesloten

‘Ik haal ook veel inspiratie uit boeken. Ik ben fan van John Steinbeck. Naar aanleiding The Winter of Our Discontent heb ik een nummer geschreven waarvan de helft is gejat uit dat boek. De andere helft heb ik aangevuld. De oplettende lezer zou het eruit kunnen halen. Maar beter goed gejat dan slecht verzonnen.

‘Jarenlang zaten we in verschillende studio’s, maar wisten daar nooit helemaal de klank te vangen die in ons hoofd zat. Toen besloten we het helemaal zelf te doen in onze eigen studio. No limits, ook qua tijd niet. Maandenlang zaten we opgesloten in een kelder en waren we alleen maar bezig met de plaat. Dat is heel anders dan naar Frankrijk gaan om een plaat volledig live in te spelen.

‘Onze platen zijn vaak reacties op elkaar. We hebben een album gemaakt waarbij alles perfect moest. Een jaar later dacht ik: ‘Het is saai, dubbelop en stom om elke keer te zeggen: “Dit is onze beste plaat.” Laten we een plaat in onze tourbus opnemen als reactie op die perfectie.’ Weer een ander album is in de coronatijd opgenomen met weinig menselijke interactie. Dat waren we zo beu dat we dachten: op ons volgende album willen we die menselijke muzikale connectie uitbuiten. Dus zoveel mogelijk mensen in een ruimte en kijken wat voor magie er dan ontstaat.

‘Voor de volgende plaat zou ik full on 70’s arenarock willen maken. Ik heb onszelf die muziek nog niet horen maken. Daarom wil ik met een tijdmachine terug naar 1972. Geen brug slaan tussen toen en nu, gewoon classic rock. Bam. Dat lijkt me vet.

Foto Sven Signe den Hartogh

‘Als een nummer toevallig op de radio kan, is dat heel nice. Maar het grootste gedeelte van ons publiek komt voor iets heel anders. Onze radiohit It Ain’t Easy hebben we vijf keer live gespeeld in heel onze carrière. Niemand vraagt er ooit om. Het lijkt me vreselijk om een nummer altijd te moeten spelen, omdat het een hit was. Wat mij betreft is dit perfect. Er zijn misschien mensen die naar een show komen aan de hand van zo’n nummer en die worden vervolgens van hun sokken geblazen.

‘We hebben meer dan duizend optredens gedaan. Soms verkeer ik in een hogere staat van zijn. Je kan het vergelijken met als je onder invloed van alcohol of drugs bent of als je heel geil bent. Dan ben ik een beestachtige versie van mezelf. Maar er zijn ook momenten dat ik denk: shit man, die discussie net voordat we het podium opgingen was echt fucking irritant, of ik moet morgen die mail niet vergeten.

coole visuals

‘Voor onze nieuwe theatervoorstelling Full Moon Ritual hebben we onze hele chronologie gepakt en die zijn we gaan omlijsten. Over twintig jaar DeWolff is zoveel te vertellen en te spelen. We hebben meer dan 120 nummers uitgebracht. Maar het moet als een film voelen: je begint en kijkt hem in twee uur helemaal uit.

‘Het poëtische aspect van het verhaal – hoe word je een wolf? – wordt vertolkt door Daan Doesborgh. Hij is de Nederlandse Tom Waits, maar dan jonger. En we hebben ook coole visuals, gemaakt door mijn broertje Vince, die op een grote maan worden afgespeeld.

‘Een theatershow is heel anders dan optreden in een club. Daar bedenken we meestal tijdens het avondeten wat we gaan spelen. Nu is er een vast verhaal met kop en staart. Maar er is ruimte voor muzikale improvisatie. Het wordt een immersieve ervaring.’

DeWolff, Full Moon Ritual, Stadsgehoorzaal Leiden, vrijdag 20 november (vanaf € 42,75). Amare Den Haag, zondag 6 december (vanaf € 39)