‘Het is hier zo zalig….zo zalig, en die rust ’, dweept Joselle (Camilla Siegertsz), die met haar man Peter (Hylke van Sprundel) de stad is ontvlucht en in een boerderij woont. ‘Ik sta er elke keer weer van versteld. Dit is nu ons leven.’ Ze blijft maar mekkeren dat het natuur zo mooi is.
Het stel is naar het platteland gekomen omdat de stress van het snelle stadsleven hen teveel werd. Maar ook in landelijke oase van drukkende en benauwende rust gaat het niet goed met het echtpaar. In de zonnige achtertuin met netjes gecoiffeerde coniferen en een tafel met bladen als Happinez en VT Wonen, broeit van alles.
De gedwongen vrolijkheid van übertrut Joselle is flinterdun. Als Peter liever vlees dan vis wil grillen, sneert ze ineens: ‘Dan leg je je lul toch op de barbecue.’ Componist Peter is depressief en zoomt juist tussen al het natuurschoon in op een stervende duif. ‘Jij hebt altijd een perverse voorkeur voor verval gehad’, zegt Joselle.
Peter heeft gedroomd van een man met een spade die in de slaapkamer stond. Hij is onrustig en paranoïde. Als hij van zijn vrouw hoort dat eerder op de ochtend er ineens een jongeman in de tuin verscheen, slaan bij hem de knoppen door. Hij verstopt een honkbalknuppel onder de lifestyle tijdschriften en bedenkt een plan om de indringer aan te pakken. Hij nodigt de jongen en zijn inteeltachtige vriendin uit voor een gezellig avondje.
Om de zaak nog wat te compliceren duiken onverwacht de arrogante Astrid (Angélique de Bruijne), een vriendin van Joselle, en haar lompe partner Joost (Jobst Schnibbe) op. De zure interactie tussen de drie stellen is het hoogtepunt van de voorstelling.
Joost is een specialist in waste management die zelfs ‘van stront iets kan maken’. Hij kijkt neer op alles en iedereen en treitert de al aangeslagen Peter. Astrid kan maar niet geloven dat haar vriendin in ‘deze negorij’ is terechtgekomen. Onder invloed van een grote hoeveelheden wodka gaat dat natuurlijk helemaal fout.
Helaas geldt dat ook voor het stuk. Zolang de koppels elkaar beledigen, valt er voldoende te lachen. Maar het feestje loopt volkomen ongeloofwaardig uit de hand. De acteurs lukt het niet om overtuigend te schakelen van humor naar drama met als potsierlijk dieptepunt het dronken geraaskal van Joselle.
Als thriller is de voorstelling ook niet geslaagd. Een goede spanningsopbouw ontbreekt en het plot beklijft niet. Wat overblijft zijn wat goedgemikte beledigingen en een paar geslaagde grappen, maar dat is niet voldoende om de zaak te redden.
The Glasshouse, Melk en Bloed
Laktheater
Za 11 februari, € 13,50-16