‘Ik heb pas net mijn rijbewijs’, zegt Arianna terwijl ze naast haar gecrashte auto op de grond ligt. Het publiek, dat met koptelefoons op plaatsgenomen heeft in een overdekte tribune, lacht. Arianna, gespeeld door Yonina Spijker, kijkt na haar ongeluk terug op haar leven, met name op haar verbroken relatie met vriend T.

De scènes worden ondersteund door meeslepende muziek, gecomponeerd door Ton van der Meer. Hij baseerde zich op de opera van Monteverdi uit 1609, waarvan slechts één lied bewaard is gebleven: het lamento van Arianna. Monteverdi liet zich voor zijn opera inspireren door de Griekse mythe van Ariadne en Theseus. Theseus versloeg de Minotaurus in een doolhof, en vond zijn weg terug door de rode draad van Ariadne te volgen. Hij belooft haar als dank eeuwige trouw, maar liet haar op weg naar Athene achter op een onbewoond eiland.

Van der Meer geeft zijn eigen draai aan de muziek van Monteverdi door het te bewerken en aan te vullen met beats van zijn laptop. Aan de linkerkant van het ‘toneel’, een zandterrein aan de Haagweg, brengt Van der Meer zijn muziek live ten gehore met zijn elektronische toetsinstrumenten en zijn laptop. Hij wordt geholpen door drie zangeressen. Vooral wanneer zij de meer ontroerende nummers zingen, raken hun stemmen het publiek diep. De zangeressen, waarvan een ook nog viool speelt, hebben ook een rol in het stuk.

Van die rollen is het soms niet meteen duidelijk hoe zij precies in Arianna’s verhaal passen; het lijken meer verhalen op zich. Zo verschijnt er iemand met een scooter ten tonele, om vervolgens een monoloog te houden over zijn problemen met werkgever. Later in het stuk komt een van de zangeressen op als een Afrikaanse zakenvrouw, die vertelt dat China de toekomst is. Dat doet denken aan wat Arianna helemaal aan het begin van het stuk zegt: ‘Niks geen rode draad. Niks in de lijn der verwachting.’

Op sommige momenten is de muziek zo goed dat de toeschouwer haast afgeleid wordt van waar het allemaal om draait: Arianna. Zij blikt ondertussen terug op het feestje waar ze haar vriend heeft leren kennen. ‘Ik vroeg aan een vriendin: "Als je ouder wordt, heb je dan nog steeds veel zin in seks?", waarop zei antwoordde: "Hoe ouder je wordt, hoe geiler je wordt!"’

Een hilarische monoloog over Arianna’s dagelijks leven wordt door Spijker goed neergezet. ‘Heb je dat ook, dat je na je werk in de trein zit en nadenkt over wat je wil eten? En dan denk je: kut, ik heb helemaal geen eten! Kut, mijn hele koelkast is leeg! En dan moet je weer naar die klote supermarkt, waar het veel te druk is omdat iedereen net bedacht heeft dat zijn koelkast leeg is.’

Pas wat meer naar het eind van het toneelstuk toe, wordt duidelijk dat vriend T. het onlangs uitgemaakt heeft met Arianna. Zoals de held Theseus zijn geliefde achterliet op een onbewoond eiland, zo laat T. Arianna in de steek.

Tijdens een gevoelig monoloog van Spijker kijkt ze terug op dit moment. ‘Ik was nog steeds aan het wachten tot hij terug zou komen.’ Dan eindelijk komt hij terug. Arianna vraagt hem of hij een ander heeft, waarop hij antwoordt: ‘Ik heb geen ander. Maar ik houd niet meer van je.’

Arianna

De Veenfabriek, t/m 25 mei, 5 t/m 9 en 13 t/m 16 juni, Stadsparkeerplan, Haagweg 8, € 20,- en € 15,- Aanvang 20:30