Mare Nummer 32     03 juni 2010

32
Paul Brakefield: ‘Ik snap dat mijn vertrek problemen met zich meebrengt.’
FOTO: Marc de Haan
Weemoedig weg van de papierwinkel
Vooraanstaand bioloog benoemd tot fellow Britse Royal Society

Bioloog Paul Brakefield verwierf aanzien met zijn onderzoek naar vlindervlekken. Na 23 jaar hoogleraarschap verlaat hij de Universiteit Leiden.

DOOR BART BRAUN Enthousiast geeft Paul Brakefield, hoogleraar evolutiebiologie, een rondleiding op zijn afdeling. De biologen zitten krap een half jaar in het vernieuwde Sylviusgebouw; naambordjes op de deuren ontbreken nog. ‘Elke verdieping heeft zijn eigen beschildering’, wijst Brakefield aan. ‘Kijk, dat zijn de oogvlekken van onze vlinders.’ De vlinders zelf hebben een speciale verwarmde kamer in het midden van de vleugel.

‘Het zijn dit soort zaken die het moeilijk maken om weg te gaan’, vertelt de hoogleraar. Maar hij gaat toch. Na 23 jaar hoogleraarschap in Leiden vertrekt hij in oktober naar Cambridge. Daar wordt hij deels hoogleraar, en deels verantwoordelijk voor het plaatselijke University Museum of Zoology. Leiden verliest daarmee een vooraanstaande wetenschapper, wat bijvoorbeeld blijkt uit Brakefields recente benoeming tot fellow van de Britse Royal Society, de voornaamste organisatie van wetenschappers ter wereld. ‘Ik moest met een ganzenveer mijn naam schrijven in de namenlijst die Robert Hooke bij de oprichting van de Society in 1660 had ingesteld.’

‘Het is speciaal dat een Brit die in het buitenland werkt toch lid wordt, en dat dank ik volledig aan wat we hier in Leiden bereikt hebben’, vult hij aan. De vlinders van de soort Bicyclus anynana bleken een buitengewoon vruchtbaar model om de evolutie, ontwikkelingsbiologie en de verwevenheid van die twee te bestuderen.

Het onderzoek naar de oog-achtige vlekken gaat ook zonder Brakefield nog jaren door, dus de speciale vlinderkamer is niet voor niets gebouwd. Maar dan nog zal de bètafaculteit zijn vertrek met lede ogen aanzien. Bij de recente reorganisatie sneuvelde een belangrijk gedeelte van het evolutiebiologisch onderzoek aan het Instituut Biologie, en nu vertrekt één van de blijvers. Met medeneming van een pas verworven Europese beurs van 2,5 miljoen. Brakefields rechterhand, Bas Zwaan, sloeg een aanbod om de professor op te volgen af omdat hij al hoogleraar gaat worden in Wageningen. Alles bij elkaar verandert er dus veel.

‘Ik snap dat mijn vertrek problemen met zich meebrengt’, zegt Brakefield. ‘Maar het schept ook mogelijkheden voor de toekomst. De Leidse evolutiebiologie kan nu een nieuwe richting op, en dat kan uiteindelijk heel gunstig blijken.’

De hoogleraar zal wel een gedeelte van zijn tijd in Leiden blijven wonen, met zijn Nederlandse vrouw. ‘Het is een fantastische stad, en een fantastische universiteitsomgeving.’ Wat hij niet zal missen is de Nederlandse bureaucratie. ‘Nederlanders zijn dol op het invullen van formulieren’, klaagt hij. ‘De boven mij gestelden zullen je vertellen dat ik er erg slecht in ben, en ze hebben gelijk. De omgang met papierwerk vond ik het minst aangename aspect van mijn verblijf in Nederland.’

‘Wat ik wel heel leuk vind aan de Nederlandse wetenschap is dat je met hele teams samenwerkt. Veel Britse universiteiten zijn archipels van mensen met elk hun eigen clubje promovendi. Juist vanwege het werken in teamverband hebben we zoveel succes gehad hier.’


Deel op Facebook

Tweet
Deel op Facebook