Criminoloog Wouter Buikhuisen (76) geeft vrijdag hij een lezing op de universiteit die hij in de jaren tachtig na een storm van negatieve publiciteit moest verlaten.
DOOR VINCENT BONGERS Buikhuisen zal spreken op het symposium ‘Criminologie in de 21e eeuw’ dat wordt georganiseerd door de criminologie studievereniging Corpus Delicti.
Buikhuisen werd in 1978 hoogleraar criminologie in Leiden en wilde onderzoek doen naar de socio-biologische aspecten van crimineel gedrag. Zijn voorstellen werden kritisch benaderd door collega-wetenschappers en leidden hevige beroering in de media. De hoogleraar kreeg daarop bommeldingen en doodsbedreigingen te verduren. Uiteindelijk verloor hij de steun van de universiteit en andere academische instellingen. Meer dan dertig jaar was er geen contact tussen de universiteit en de criminoloog. Buikhuisen begon een handel in antiek in Wassenaar en vertrok uiteindelijk naar Spanje.
Terugkijken in wrok doet hij allang niet meer, zegt hij aan de telefoon vanuit zijn woonplaats Moraira. Hij zegt niet te zullen ingaan op wat er allemaal is gebeurd eind jaren zeventig en begin jaren tachtig. ‘Je krijgt ook alleen maar vragen als: “Hoe voelt u zich?” Wat moet je daar nou op antwoorden?’
Hij heeft ook geen zin aandacht van de media. ‘Het is allemaal heel vermoeiend natuurlijk. Ik wil me ook focussen op mijn lezing. Ik wil niet dat het te emotioneel wordt en ik ga ook niet terugkijken naar het verleden. Het thema van symposium is wat dat betreft ook op mij van toepassing. Ik wil naar de toekomst kijken en naar de inhoud van het vak. Ik ga mijn verhaal doen en dan is het over.’
‘Blij dat het weer goed is tussen ons’
Buikhuisen gaat al zijn aandacht richten op de studenten. ‘Ik ben aangenaam verrast met het programma’, zegt Buikhuisen.’Toen ik het zag, dacht ik “Goh, dat dit leeft onder studenten.” Er zullen onder andere lezingen gehouden worden over neurobiologisch onderzoek. Juist het onderwerp waar Buikhuisen zo om verguisd werd.
‘Het vakgebied is gigantisch ontwikkeld sinds de jaren zeventig’, zegt Buikhuisen. ‘Toen ik onderzoek wilde doen naar de neurobiologie werd er alleen gekeken naar sociologische en psycho-sociologische aspecten zoals slechte behuizing, lage opleiding en armoede. Omgevingsfactoren dus. Dat zijn ook belangrijke zaken maar je moet ook kijken naar de hersenen. Het zit in het brein. Maar ik weet niet of ze het aan zullen nemen van een iemand die overrijp is en jaren niet actief in het veld is geweest. Maar ik sta daar als een bijna wijs mens. Als het nu nog niet wordt opgepikt, zegt dat wat over de mensen en niet over feiten.’
Vorig jaar vertelde Buikhuisen aan Mare wat hem allemaal was overkomen. Naar aanleiding van dat interview besloot rechtendecaan Carel Stolker naar Spanje te vliegen om een gesprek aan te gaan met Buikhuisen. ‘Ik wilde van de affaire af’, zei Stolker daarna in Mare. ‘Het ging mij om het menselijke aspect.’ Het gesprek verliep goed. Maar tot formele excuses van het college van bestuur kwam het niet. Maar volgens Buikhuisen is dat ook niet nodig. De handreiking van de decaan was voldoende. ‘Tussen de universiteit en mij is het weer goed’, zegt Buikhuisen. ‘Daar ben ik wel blij om.’
