Bombardement mist hart Visueel spektakel maakt indruk maar overtuigt niet
De theatervoorstelling Innenschau is een koortsige droom over lust en jaloezie. De thema’s beklijven maar de warrigheid eist zijn tol.
DOOR VINCENT BONGERS Een rockband speelt, strak in het pak, een melancholische ballad. De aandacht van het publiek verschuift al snel naar de andere kant van het podium waar een stel gepassioneerd de liefde bedrijft in hun slaapkamer. Een pakje met de postcoïtale sigaretten ligt al klaar op het nachtkasje.
Uit een bruine kartonnen doos, geplaatst op de schoot van een man met een uitdrukkingsloos gezicht, verschijnen plots twee vrouwenbenen. Kasten en ander meubilair walsen over het podium alsof zij aangeschoten zijn van drank. Een verdachte vraagt tijdens een gespannen politieverhoor of er net op de tafel is gedanst.
In de theatervoorstelling Innenschau van Jakop Ahlbom, een Zweed die al jaren in Nederland woont, wordt het publiek meegezogen in een koortsige droom met lust, jaloezie en haat als kernthema’s. Maar dromen hebben een eigen logica en dus volgen scènes die niets met elkaar te maken lijken te hebben elkaar in snel tempo op. Door het ontbreken van een duidelijke rode draad en dialogen leunt de voorstelling dan ook sterk op visuele vondsten en op de acrobatische toeren van de negen acteurs. Deze aanpak heeft zijn tekortkomingen. Er zijn geen personages die worden uitgewerkt. Het visuele bombardement, dat zondermeer spectaculair is, mist een warm kloppend hart. De monologen en tekstflarden kunnen een goed geschreven en gespeelde dialoog niet vervangen.
De enige verbindende factor is de aangename sixtiesrock van de Nederlandse band The Alamo Race Track. De combinatie livemuziek met theater werkt het best als de groep het avontuur opzoekt. In een scène die zich als in slowmotion afspeelt, speelt de band een postrock nummer met langzaam wegstervende orgelklanken en subtiele gitaarfeedback. De spanning wordt zo effectief opgebouwd. Ook schakelt The Alamo Race Track verrassend over op een schlager en is er ruimte voor een pittig countryrock nummer, compleet met banjo.
Geweld ligt steeds op de loer in de wereld van Ahlbom. Een barbezoek loopt uit op een vechtpartij. Onder vuige rocktonen wordt een man met veel geweld met zijn hoofd tegen een bar geslagen. Als hij op de grond ligt, krijgt hij nog de nodige schoppen na.
Een man en een vrouw vrijen op een stoel. Al snel slaat de sfeer om en worden er harde klappen uitgedeeld. Beide zijn besmeurd met bloed maar blijven hartstochtelijk zoenen.
Ahlbom heeft ook humor. Als er plotseling twee cliché rechercheurs, compleet met lange regenjassen, koffiebekers en donuts, uit een kledingkast stappen, schrikt een man die zijn tanden poetst en zich klaar maakt om naar bed te gaan. De agenten zeggen tegen de verbouwereerde man dat er niets aan de hand is en kruipen op het bed alsof ze ten prooi zijn gevallen aan lustgevoelens voor lakens en dekbed.
Een femme fatale in galajurk met glitters spreekt met nonchalance en luchtigheid over een man die haar stalkt: ‘Je staat achter me in de rij bij de C1000 en de Ikea.’ Ze ziet hem vanuit de huiskamer in de straat staan en naar haar gluren. ‘Je hebt de zwarte paraplu die in de storm is kapotgegaan vervangen door een wit met blauw gestreept exemplaar’, merkt ze droogjes op.
Ahlbom speelt in Innenschau met identiteiten. De autoriteiten zijn op zoek naar ene Dragan Prisnan, die er van wordt verdacht iets te maken hebben met de verdwijning van een meisje. Maar duidelijk wordt niet welke acteur Dragan is. In ons allen schuilt iets kwaadaardigs, is de niet zo subtiele boodschap van Ahlbom. Alleen moet er bij sommige mensen dieper worden gegraven om al dat boosaardige de kans te geven om op te borrelen.
Innenschau van Jakop Ahlbom LAKtheater 1,2 en 3 april, 20.30u, €15-12,-
