Fris! Met lange houdbaarheidsdatum Rotterdamse band The Madd is meer dan een jukebox
Als het openen van een blikje fris! De pets van een kauwgomballon! Het ritselen van een minirokje! De houdbaarheidsdatum én de originaliteit van een blikje tonijn! De Nederlandse neo-beatband The Madd heeft het allemaal.
DOOR THOMAS BLONDEAU Wie afgelopen maandag naar het smaakmakende programma De wereld draait door keek, zag daar een deftig gezelschap van heren zoals de immer snaakse Mattijs en de altijd gedistingeerde priester Antoine Bodar. DWDD is een van de best bekeken en feilloos gestroomlijnde programma’s van de publieke omroep. Die maandag was de gemiddelde leeftijd van de tafelheren zestig. Normaliter hangt die zo’n tien jaar lager.
Verbaast het dan dat zoveel bandjes die er de revue passeren geënt zijn op de muziek uit de tijd dat de heren geen make-up nodig hadden om gestroomlijnd te zijn? Beatlesk als Rigby, rock-‘n-roll als Waylon, rookglazen soul van Giovanca. Alleen maar prettig in het oor liggende bandjes. En waarom liggen ze daar zo prettig? Precies, we hebben het al eens eerder gehoord.
Is dat erg? Nee, dat alles al een keer is gedaan, is alleen maar voor een kniesoor een reden om bij de pakken te gaan zitten. De rest gaat vrolijk fluitend verder. Zoals de jongens van de Rotterdamse band The Madd. Het is dat hun laatste album Are Pretty Quick zo kraakvrij opgenomen is, anders had het zo uit een tijdscapsule uit jaren zestig kunnen komen. Pretentieloze, consequent volgehouden Monkees-blijdschap, waarbij je de mannenpony’s, nauwe broeken en modieus maatschappelijk protest zo bij kunt verzinnen.
Nu levert het putten uit een beproefd stijlregister natuurlijk de nodige voordelen op. Veel luisterbeurten heb je niet nodig om de liefhebbers te overtuigen, mensen kennen er al danspasjes bij en je kunt het gelijk gaan labelen. En de heren hebben aan alles gedacht. Zo ziet het hoesje eruit als een stripverhaal over helden van de racebaan. Met teksten als ‘The briljant sound like the pop-and-fizz of opening a can of soda’, ja, dat is The Madd! Leuk! Lachen! Lang houdbaar! En een tikje voorspelbaar.
Maar niet getreurd. Hield het viertal (met bandleden die Slammin’ Marty Graveyard en De Schuinsmarcheerder heten) zich eerder alleen maar bezig met covers, nu mogen ook de eigen composities meedoen. Is het verschil te horen? Nee, en dat betekent dat The Madd zo maar eens zou kunnen blijven hangen. Wie een goede, catchy song kan schrijven, bewijst meer te zijn dan een dedicated follower of fashion.
Het maakt daarom ook niet uit hoe oud de muziek van The Madd klinkt. Wie het goed doet, zal altijd op applaus kunnen rekenen. Net zoals de tafelheren van goed bekeken tv-shows.
