De vierhonderd gebruikers van een ULCN-website kregen vorige week het bericht dat de universiteit die dienst gaat beëindigen.
Lang niet iedereen zal geweten hebben dat het überhaupt kon, maar de mogelijkheid om een eigen homepage te hebben via websites.leidenuniv.nl stopt per 1 januari. De universitaire weblogs blijven gewoon bestaan.
‘We hebben de website-voorzieningen jaren geleden in het leven geroepen om te stimuleren dat mensen hun dingen op het web zetten’, legt Jos de Kooker uit. Hij is coördinator webcommunicatie bij het expertisecentrum ICS. ‘Inmiddels zijn daar talloze andere voorzieningen voor, en die worden voortgezet’
De Kooker: ‘De ULCN-websites hebben nu ongeveer vierhonderd gebruikers, zowel studenten als medewerkers. Op de totale aantallen van vierduizend medewerkers en zeventienduizend studenten is dat een heel kleine groep. Als je vervolgens gaat kijken wat de gebruikers daarmee deden, dan blijkt er een keer “Test” te staan, en dat was het.’ Hij schat dat er ongeveer honderd mensen echt actief van hun website gebruik maken.
De server waar de websites op draaide is ondertussen aan vervanging toe. ‘Voor die marginale groep zouden we dan een nieuwe moeten aanschaffen, terwijl er inmiddels genoeg andere voorzieningen zijn, zoals de weblogs en de facultaire websites.’
Taalwetenschapper prof. Geert Booij is één van die honderd actieve gebruikers, en hij vindt het ‘merkwaardig en irritant’ dat de universiteit de websites zomaar schrapt. ‘Zodra ik in 2005 hier kwam werken, heb ik om zo’n homepage gevraagd. Ik plaats mijn publicaties en manuscripten erop, dat is precies het soort uitstraling en Open Access dat de universiteit graag wil. Overal ter wereld hebben universiteiten dit soort websites, maar wij moeten het weer allemaal apart arrangeren.’
De hoogleraar heeft naast zijn ULCN-website ook een persoonlijke pagina bij de faculteit Geesteswetenschappen, maar dat is niet hetzelfde, vindt hij. ‘Daar ontbreekt een faciliteit om zelf documenten te uploaden. Het kan zijn dat zoiets er wel komt, maar dat zal dan via een tussenpersoon gaan. Nu is dat een fluitje van een cent. Heel simpel, heel modern, en het is zonde dat het geëlimineerd wordt.’
De Kooker beaamt dat mensen hun eigen faculteitssite niet zomaar kunnen aanpassen. ‘Daar gaan we strikter mee om, omdat we meer uniformiteit willen. Als mensen zelf regelmatig willen updaten, kan dat via de weblogs. Wie documenten kwijt wil, kan dat het beste via de facultaire sites, omdat die zijn gekoppeld aan Metis, het universitaire onderzoeksinformatiesysteem. Als je dat bijhoudt, hoef je de documenten op je eigen website niet meer handmatig bij te houden.’
Booij lijkt overigens één van de weinige klagers te zijn. De Kooker: ‘k heb om precies te zijn vijf klachten gekregen van medewerkers. Wij nemen contact met hen op om te kijken of we hen een oplossing op maat kunnen aanbieden.’
