‘Ik ben altijd een punker en hardrocker geweest. Dat is waar ik vandaan kom.’
Veel te gay, zeiden ze, dat trekt niemand Maar inmiddels draait techno-dj James Nidecker in Miami, Londen en Barcelona
In plaats van te draaien in zijn ‘dagelijkse kloffie met sneakertjes’ lakt techno-dj James Nidecker liever zijn nagels. ‘Ze noemden me de black Marilyn Manson.’
DOOR FRANK PROVOOST Zijn dood duurde twee minuten. Toen schrok hij wakker in een ambulance. Zijn eerste uitzicht – in elke borst een leeggespoten injectienaald adrenaline – vormde de inspiratiebron voor de latere hit Kickstart My Heart. Een paar uur later ontsnapte hij uit het ziekenhuis, hoorde op weg naar huis op de radio hoe hij was overleden, paste thuis zijn antwoordapparaat aan – ‘Hey, it’s Nikki, I’m not home because I’m dead’ - en begon in de badkamer aan zijn tweede overdosis heroïne.
Zomaar een dag uit het leven van Nikki Sixx, bassist en oprichter van de Amerikaanse glamrockband Mötley Crüe. Hun onuitputbare voorraad rockclichés verzamelde de band in de autobiografie The Dirt. Sommige rockers beschouwen het als hun bijbel.
Toen de Amsterdamse dj James Nidecker het had gelezen, ‘wist ik dat ik het helemaal anders moest doen’. Sindsdien hangt hij met zwartgelakte nagels boven de draaitafels. Onder zijn geblondeerde haar is zijn halve hoofd ondergekalkt met vlammen, een groot zwart kruis of desnoods de hele tekst van zijn laatste plaat The Fly That Bugs Me. Dankzij een speciale lens lijkt één oog licht te geven.
Dat werkt. Laurent Garnier zwaaide hem lof toe. Sander Kleinenberg nam hem mee op tournee naar Miami en Londen. Volgende maand draait hij in Barcelona, vrijdag organiseert hij in LVC een clubavond met collega’s van zijn label Strøm.
Voor velen is The Dirt juist het toonbeeld van hoe het niet moet.
‘Binnen het hele glam-gepeupel was Mötley Crüe toch echt de beste. In de dance is alles altijd zo gewoon: de dj draagt zijn dagelijkse kloffie met sneakertjes eronder. Ik wilde weten hoever ik kon gaan met nagels lakken, enzo.
‘Laatst kwam ik Don Diablo tegen, die twee van die strepen onder zijn ogen had gezet, als zo’n voetballer. Dan is het een gimmick. Ik ben altijd een punker en hardrocker geweest. Dat is waar ik vandaan kom.’
Hoe verander je van punker in dj?
‘Ik was vroeger altijd anti-dance. Toen ik een keer ziek was, hoorde ik Rave Radio van Adam Curry. Ik had geen zin om het uit te zetten en heb de hele show afgeluisterd. Die do-it-yourself-houding beviel me wel.’
Het logo van je label lijkt op dat van Ramones, maar in plaats van ‘Hey ho, let’s go’ staat er...
‘...Non me ne fotte un gazzo.” Italiaans voor: “Het interesseert me geen flikker”.’
Hoezo?
‘Toen ik mijn baan bij een reclamebureau opzegde om te gaan draaien, riepen mensen dat het niet kon wat ik deed. “Veel te gay”, zeiden ze. “Niemand trekt dat.”
‘Maar als je dan in Miami staat te draaien, en iedereen vindt het vanaf de eerste minuut te gek, dan denk je: “Fuck you allemaal.” Ik voelde me er echt artiest-artiest. Ze noemden me de black Marilyn Manson. Dan moet je alleen maar lachen als je hier dezelfde schijnheilige gezichten ziet zeggen dat ze het nu wel leuk vinden.’
Stroom, met James Nidecker & Rauwkost LVC 17 april, 23.00, € 9,50
