‘Denk na over wat belangrijk is’ Virginia Sandjojo (25), projectleider bij LHUMP
DOOR JASPER LUKKEZEN ‘Heerlijk eten met een goed geweten! Dat is de slogan van onze campagne aan de Leidse universiteit deze week. Ik werk voor het Landelijk Hogeschool en Universitair Milieuplatform (LHUMP), een lobbyclub die zich inzet voor een duurzame universiteit.
In Leiden doen we dat deze week in overleg met de universitaire catering. De kantines serveren voor één week biologische broodjes, zuivel, sappen en couscous en wij organiseren daaromheen lezingen op verschillende locaties en een informatiemarkt met standjes van clubs en bedrijven die zich inzetten voor een betere wereld.
Hoe de verkoop van biologische producten loopt weet ik niet, maar de informatiemarkt wordt goed bezocht. Al ben ik bang dat het komt omdat er gratis dingetjes worden uitgedeeld. Ik hoop dat ze toch de boodschap meekrijgen. Dat betekent biologisch voedsel eten, denken aan een stijging van de bodemkwaliteit tijdens het verbouwen, en belangrijker nog fairtrade. Dus zorgen dat ook de producenten van je voedsel te eten hebben en hun kinderen naar school kunnen.
Het gaat ons om een mentaliteitsverandering. Ik geef je een voorbeeld uit onze campagne over energiebesparing. Ik vroeg een hoogleraar waarom hij zijn computer niet uitzette als hij wegging. Hij zei: “Weet je hoeveel dat kost om te wachten totdat ‘ie weer aanstaat?” Dan sta je met je mond vol tanden. Duidelijk is wel dat het om een gebrek aan gevoel voor noodzaak en urgentie gaat.
Zo is het ook met duurzame voeding. Ik ben een praktisch idealist. Dat betekent de wereld verbeteren op een manier die bij je past. Veel mensen vinden het bijvoorbeeld nodig om vegetariër te worden, maar als dat niks voor jou is, moet je dat niet doen. Iedereen kan wat doen voor een betere wereld, ook al is het klein. Ik sta hier om studenten op het belang van eerlijk eten te wijzen. “Geen interesse,” hoor je ze vaak denken. “De aanhouder wint,” denk ik dan.
Neem nu deze activiteit. Ik organiseer dit als landelijk projectleider van LHUMP. Aan andere universiteiten hebben we lokale actiegroepen die dit doen. In Leiden had ik de keus, óf we doen het extern, óf er gebeurt niets. Dan kies ik voor het eerste. Als er studenten gaan denken over wat belangrijk is, is mijn doel geslaagd.
Weet je bijvoorbeeld wat het verschil is tussen de prijs van een pond rauwe koffie en een pak koffie in de supermarkt? Een factor tien. Bij Max Havelaar is dat maar een factor vier. Dat is eerlijke handel, daar kan een koffieboer van leven.
Alleen maar duurzame producten aanbieden kan natuurlijk ook, maar dan haal je de verantwoordelijkheid weer bij de mensen zelf weg. Kijk maar naar de koffie: die is aan de Universiteit Leiden van Max Havelaar en niemand staat erbij stil dat dit een fairtrade product is.
Of ik een wereldverbeteraar ben? Dat is een strikvraag: ik wil niemand – behalve mijn vriendje – opleggen om fairtrade producten te kopen, maar ik wil eigenlijk wel dat mensen die producten kopen. Zelf heb ik ook een hekel aan het moraliserende vingertje: “Dag, ik laat me de les niet lezen, ga lekker weg.”
