DOOR THOMAS BLONDEAU Vasthoudendheid is een deugd. Toch? De machtigste man van de aarde -hoe meten ze dat?- heeft die plaats verkregen door zijn tegenstander een twijfelkont te noemen. Kerry durfde al eens van mening te veranderen en dat werd geïnterpreteerd als zwakheid. Bush niet, Bush neemt een beslissing en blijft daarbij. Doet me denken aan de autovakanties in Spanje. Ik op de achterbank en TomTom bestond nog niet. Pa was verkeerd gereden en maar niet toegeven. Net zolang rondjes rijden tot de paella van die middag ook op de achterbank lag. Maar hij bleef bij zijn standpunt, mijn pa. Een man uit één stuk. Machtiger personen dan mijn pa hebben in Europa het bachelor-master-systeem ingevoerd. Hoewel het lijkt alsof we daar mee op de goede weg zijn, is het tegendeel waar. Het klinkt wat hard voor de mensen die al die nieuwe studiegidsen hebben gemaakt. Maar in Nederland is nog gewoon het doctoraalstramien aan de orde. Plasterk stelde dat eind 2007 ook vast. Hij zag dat wie zich inschreef voor een bachelor en er drie jaar later nog zat, zich ook inschreef voor een master. Een master die direct in het verlengde van de bachelor lag en aan dezelfde universiteit te volgen was.
Niemand ging de arbeidsmarkt op en van academisch geforens kwam ook maar weinig terecht. Toen hij voorzichtig aanstipte dat dit toch niet helemaal de bedoeling was, moest hij naar de Tweede Kamer om uit te leggen dat de bachelor inderdaad nog niet voldoende was om de arbeidsmarkt op te gaan. Maar ideeën om hogere collegegelden voor een master te vragen of geen beurs maar een lening te geven voor die titel, zijn nog niet afgevoerd. Ze liggen in de ministeriële diepvries. En zullen lekker vers zijn als dat bama-tweeluik nu eens echt in werking treedt.
Het onderwijsveld is hier te vasthoudend. Met bama zitten we op de verkeerde weg maar zolang niemand durft toe te geven dat het fout zit, rijden we door. En hoe langer duurt, hoe moeilijker het wordt om terug te keren. Want dan is het toch zonde van de kilometers.
Met de rijsttafel van bama waarbij iedereen toch saté neemt, kwam ook het tafelzuur van de major en minor. Een systeem dat vooral aan Amerikaanse universiteiten werkzaam is. Een kwart van mijn familie is Amerikaans en zo hoorde ik ooit dat mijn nicht geneeskunde studeerde met een minor beeldende kunst. Een paar jaar later studeerde ze af zonder arts te kunnen worden. Als pottenbakster was ze belabberd. Nu haalt ze haar verloren geneeskundevakken in.
Onlangs is aan deze universiteit een commissie van wijzen samengesteld die minors op hun waarde moet schatten. De universiteitsraad vreest dat roosterproblemen een vlotte shuffle van minors in de weg zal staan. En niet alleen dat. Hoe opportuun is het minors uit te werken als je een prachtige waaier aan keuzevakken hebt. Dat betekent dus een hele wegbeschrijving uitwerken voor een groepje studenten die ook wel zonder major-minor hun eigen interesses hadden verbreed dan wel verdiept.
Maar iemand zei die kant op. Ondertussen wordt het steeds donker. En de rijsttafel speelt op.
