Geen commentaar: Een totaal mislukt leven

Silas.nl

Door Thomas Blondeau

Horace McDonald stond niet vooraan toen het geluk werd uitgedeeld. Het begon al met zijn hinkende loopje. Polio had zijn ene been korter afgezoomd dan het andere. Dat en zijn alleenstaande moeder maakten hem al vroeg tot het object van spot. De kinderen in zijn Texaanse geboortedorpje speelden niet met hem maar gooiden steentjes naar zijn – ook nog eens rosse – krullenbol.
Daarom bleef hij meestal thuis. En studeerde. Dankzij een beurs kon hij naar de universiteit. Geen steentjes meer. En dus ook geen dwang om achter zijn bureau te blijven zitten.
Hij haalde zijn eerste jaar niet. Te beschaamd om dat aan zijn moeder te vertellen, hield hij de schijn op en ging werken in een hamburgerrestaurant. Daar zag hij hoe het bakken van een hamburger bestond uit een aantal handelingen die telkens dezelfde waren. 'Dat kan ik ook', dacht hij. Omdat zijn eigen achternaam al was ingepikt in de hamburgerbranche, vernoemde hij het restaurant naar zijn - ondertussen aan longemfyseem overleden – moeder. Het werd een flop. McDonald werd taxichauffeur.
Een totaal mislukt leven dus. Althans, naar de maatstaven van onze maatschappij. Horace McDonald is een verzonnen personage omdat verhalen als de zijne niet worden opgetekend. Erger nog, de mensen die Horaces leven hebben, schamen zich er vaak voor. Ten onrechte. Niets tegen inspirerende fakkeldragers maar de meesten van ons zullen het nooit worden. Men koopt meestal de biografie van Steve Jobs zonder ooit maar in zijn buurt te komen. Gelukkig maar, anders waren er geen taxichauffeurs meer. Of huisartsen, want iedere geneeskundige zou specialist willen zijn.
We moeten van dit kabinet harder studeren en harder werken. Als de poorten van het Catshuis openzwaaien, zal dat - behalve de bezuinigingen - de boodschap zijn. Willen we deze welvaart in stand houden, dan moeten we allemaal een flinke tand bijzetten, onze schouders eronder zetten, zestig uur werken... Want China dit, onze pensioenen dat. Dat hard werken echter niet altijd leidt tot meer succes, zowel op maatschappelijk als individueel niveau, is de weinig populaire realiteit.
Kijk naar uw studie of loopbaan. Universiteit Leiden? Geen Cambridge of Harvard? Nee, een cum laude zit er wellicht niet in. Hoelang werkt u nu al aan dat proefschrift? Schaamt u zich ook niet een beetje voor dat gebrek aan publicaties? U ziet, het kan altijd beter. En nadat u de Nobelprijs hebt gewonnen, nemen we even kijkje naar uw gezinsleven.
Onlangs oogstte psychologiehoogleraar Paul Verhaeghe veel bijval door de tekortkomingen van de prestatiemaatschappij op te tekenen. Kinderen worden steeds vaker gediagnosticeerd met ADHD, ODD, CD, ASS, obesitas en anorexia. Bij de volwassenen constateerde hij ernstige stijgingen op het vlak van depressie en sociale angst.
Wie niet succesvol is, kan daar blijkbaar maar beter een goede reden voor hebben, was zijn redenering.
Eenzijdig nadruk leggen op excellentie is makkelijk, hol en op den duur gevaarlijk. Middelmaat is onze natuurlijk omgeving. Leer ervan houden. Kijk op tijd tv, bak een hamburger en scoor een zes. Wacht, dat hoef ik u niet te vertellen. Dat doet u al.

Deel dit bericht: