In Gipharts Troost ziet de hoofdpersoon (chefkok met sterren assorti en eigen kookshow) in ieder mens een maaltijd. Symbolisch, niet kannibalistisch. Een mooie vrouw is dan een delicaat cappuccinosoepje met salieschuim en licht gefrituurde roodbaarsreepjes; dat werk. Dat heb ik nu met cocktails. Ik heb sowieso vrij veel met cocktails, maar dat is tussen mij en mijn twaalfstappenprogramma. In elke mens schuilt een cocktail, maar wat veel belangrijker is: achter elke drankkeus schuilt een mens. Dipsologie zullen we maar zeggen. Toon me uw glas en ik zal zeggen wie u bent.
Nieuwjaarsborrels (en de joligere variaties, de Kerstborrel en de afstudeerborrel) zijn hier erg geschikt voor. Je kan enorm veel afleiden over wat voor persoon iemand is aan de hand van de drank die ze tot zich nemen. Doctor Gin & Tonic: pretendeert ironisch mee te doen met de laatste trend op alcoholgebied; vindt het stiekem heerlijk om eindelijk weer eens een T&T te kunnen bestellen zonder meteen voor ouwe lul uitgemaakt te worden. Mejuffrouw Eerst-Cola-Dan-Wijn: het type dat elk jaar met twintig goede voornemens begint en op 31 december in haar fles champagne huilt, zich afvragend waar het nu toch weer mis is gegaan. Die ene kerel (en we kennen er allemaal één) die vraagt wat er op de tap zit en dan gnuivend het hele assortiment de grond in boort om uiteindelijk een Heineken Extra Cold te bestellen: probeert éénieder ervan te overtuigen dat hij weet waar hij het over heeft door in discussies gewoon steeds harder te gaan praten. Mevrouw Thee komt in twee variaties: zuchtend (“ja, ik moet nog zóóóveel doen, ik kan gewoon echt niet aan de alcohol nu, nee hoor, als je mijn agenda zou zien”) en zelfzuchtig (“ja nee, ik lust het wel, maar van thee kom ik echt tot rust, vind ik mezelf een beetje, snap je dat?”)
Mevrouw Thee, gezucht en gezelfzucht nagelaten, speelt bovendien nog vals. Op academisch niveau borrelen is namelijk niet alleen gezellig, het is (oranje)bittere noodzaak. Hier maak je bijvoorbeeld de connecties die later je promotieverzoek gaan beoordelen. Aan de ene kant is dat makkelijk, want de mensen met wie je probeert te netwerken raken steeds meer aangeschoten (en dus toeschietelijker), maar aan de andere kant valt na een consumptie of wat je fijne motoriek weg en dan is het einde zoek. Probeer bijvoorbeeld maar eens met onvaste hand het e-mailadres dat lallend aan je gedicteerd wordt door een septuagenaire professor op een nat bierviltje te noteren. De academische borrel is een delicaat evenwichtsspel waarbij verliezen je professioneel gezien de kop kan kosten. Mevrouw Thee weet dat, en drinkt alleen maar thee. Dat was tot nu toe verstandig, maar op de eerstvolgende borrel wordt ze hoogstwaarschijnlijk geïdentificeerd als Mevrouw Thee, en dan zijn de rapen gaar, want niemand houdt van valsspelers. En helemaal niemand houdt van theedrinkers.
Zoals in zoveel dingen is kennis ook in dit geval macht. Suggestie: ga voor een tonic, puur. En dan tegen Doctor Gin & Tonic zeggen dat je Mad Men óók zo’n mooie serie vindt (en jááá, die cocktails in de jaren zestig, dat was nog eens wat), tegen Kereltje Nooitgoedgenoeg dat je je eigen wodka hebt meegenomen, en tegen Mevrouw Thee dat je alleen nog maar zuiver bronwater tot je neemt (want: reinigt lichaam alsmede geest).
Laat Eerst-Cola-Dan-Wijn maar even met rust. Hou later haar haren maar naar achter als ze zichzelf als Eerst-Wijn-Dan-Cola voorstelt aan het kroegtoilet. Telt ook als netwerken. Want laten we eerlijk wezen, zonder een beetje chantage is er nog nooit iemand aan een promotie gekomen.

Anne van de Wijdeven
Masterstudent literatuurwetenschap