Rubriek: Meneer de Professor

Het gebeurt altijd onverwacht: je rustig, veilig leven, wordt iemand anders in de hand gegeven; al het oude wordt meegevoerd; en met de maan die de plaats van de zon overneemt kondigen zich nieuwe dingen aan: warmte, liefde, zoete lucht.
Te hardvochtig ben ik geweest. Jegens hen die savaient vivre. Die vrienden hadden, gezegend waren met middelmaat. Managers. Studenten. Leienaren met simpel genot. Ik kende het niet, ik zag slechts de keerzijde. Ik was jaloers. Ik was een steppewolf.
Alles wat ik altijd heb gedacht en heb gevonden werd ineens, door een glimlach, betekenisloos. De hertenogen behoorden Lorianne toe, een student uit mijn college biologisch-dynamisch tuinieren.
Zij begon. Of ik meeging iets drinken in een lokale uitspanning. Ik huiver als ik terugdenk aan die eerste ogenblikken. Wat we zouden drinken. Hoe je dat gesprek begint. De eerste kus - als een zijderups spon Lorianne haar weefsel rond mijn hongerige mond.
De nacht doorgebracht tussen kleffe lakens in haar meisjeshuis. Geknoei met ‘voorbehoedsmiddelen’, waarmee ik vaker zelf had moeten oefenen. Haar 19-jarige blanke huid fluorescerend in het maanlicht, haar zacht gekreun terwijl ze bekentenissen in mijn oor fluistert over niet gemaakt huiswerk en achterste rijen van hoorcollegezalen. ‘s Ochtends ongezien langs ontbijtende dames; snel het Rapenburg op, ook buiten mijn hoofd hingen nevelen.
Direct door naar de uni. In het overhemd van gisteren, haar geur nog in mijn neusgaten en onder m’n nagels haar huid.
Kan de film daar stoppen? Kan het verhaal op dat moment eeuwig stil blijven staan?
Net na de lunch gebeurde het: in mijn werkkamer stond plots Lorianne. Een natgeregende Mare verfrommeld in haar gebalde vuist. “Wat is dit?!” snikte ze ongelovig in mijn gezicht. Die lippen, die me enkele uren eerder zo hadden geliefkoosd, afgetast, als een blinde op zoek naar houvast.
“Had je niet kunnen vertellen dat je een ra-cist was?” Mijn collega’s keken verstoord op. “Maar Lorre,” stamelde ik, “het zijn maar woorden.”
Zwarte Piet! Indië! “Je bent zeker ook tegen moslims!?” Wat hierop te antwoorden? Ik deed er het zwijgen toe en boog mijn hoofd, terwijl ik haar driftig hoorde wegbenen.

D.M. Sanders

Lorre, mail me. Ik...ben veranderd! d.m.sanders@mail.com

Deel dit bericht: