De jurk en de deeltjes

Door Petra Meijer

Mijn filosofische overpeinzingen begonnen op een ietwat ongewone plaats, namelijk op de damestoiletten van de Burger King. Om de een of andere reden voel ik nu een sterke neiging om mijn aanwezigheid in de Burger King te verdedigen (iets met lange autoritten, file en ontzettende honger), maar laat ik niet afdwalen.

Ik duwde de deur naar de damestoiletten open – althans dat probeerde ik - en verslikte me meteen in een hap wit kant. De oorzaak was een jong Turks meisje, gehuld in een pompeuze witte trouwjurk waar 19e-eeuwse hoepelrokken bij zouden verbleken. Het onding nam de hele ruimte in beslag. Terwijl ik met toenemende kracht de deur over haar witte jurk naar binnen probeerde te duwen, wierp ik nieuwsgierig een blik op de spiegel. Daar zag ik meer kant, meer jurk, een felrood lint om haar middel en twee grote ogen die veel te veel make-up hadden gezien.

Op dat moment wist ik het. Als deeltjes echt sneller konden gaan dan het licht, dan had er nú iemand ingegrepen. Als door een wonder had de achtergrondmuziek plaatsgemaakt voor de radioboodschap: ‘Overdaad schaadt!’ Of het Turkse meisje van morgen had het Turkse meisje van gisteren op snode wijze laten overgieten met chemisch ruikende, paarse cassis. Hoe dan ook, iemand had haar voor deze fout weten te behoeden.

Ik vluchtte snel het wc-hokje in. Terwijl ik de glitters op de wc-bril bestudeerde probeerde ik te bedenken wat een Turks bruidje in een afgrijselijke jurk te zoeken had in de damestoiletten van een fastfoodtent. Misschien had de ceremonie haar tot tranen geroerd en moest de make-up worden bijgewerkt, alhoewel het aanbrengen van nog meer make-up me een keuze leek die op zijn minst in twijfel getrokken moest worden. Misschien was de reis naar een van de plechtigheden lang en er was een plaspauze ingelast. Ik was er in elk geval van overtuigd dat de situatie niets met hamburgers van doen had.

Toen bedacht ik me dat je zo’n deeltjesversneller niet bij de Blokker koopt. Natuurlijk, reizen per vliegtuig was ooit ook onbetaalbaar, net als mobiel bellen. Maar het kon nog jaren duren voordat wij het verleden betaalbaar naar onze hand zouden kunnen zetten.

Niet veel later slurpte ik aan mijn rietje en liet mijn fantasie de vrije loop gaan. Voorlopig zouden deeltjesversnellers vast niet gebruikt worden om Turkse meisjes op hun belachelijke jurk te wijzen. Ik moest groot denken. Biologische oorlogsvoering zou plaatsmaken voor deeltjesoorlogsvoering, waarbij doorslaggevende informatie terug in de tijd gezonden zou worden. Er zou een deeltjesveiligheidscommissie moeten komen, en natuurlijk een ethische deeltjescommissie. Er zouden speciale applicaties ontworpen worden, waarmee de deeltjesboodschappen uit de toekomst op mate van urgentie gerangschikt konden worden.

En natuurlijk zouden we via Facebook continu op de hoogte gehouden worden van de laatste boodschappen aan onszelf. Uiteindelijk klonk het allemaal zo onmogelijk dat ik mijn gedachten over deeltjes tijdelijk parkeerde. Ons wetenschappelijke wereldbeeld zal toch niet omvallen door een Italiaans onderzoekje?

Maar toen ik de bruid in kwestie met een Whopper en een nerveus uitziende jongeman aan een tafeltje spotte, begon ik toch weer te dromen. Die Einstein, die klungelde hopelijk maar wat aan.

Deel dit bericht:

Voorpagina

Achtergrond

Happy ending speciaal

P.F. Thomése is dit semester gastschrijver aan de Leidse universiteit. Mare vroeg …

Wetenschap

Hé, hete Jupiters!

Van de planeten die buiten ons eigen zonnestelsel zijn gevonden is het merendeel raar: …

Studentenleven

English page