IK GEEF HET WOORD AAN... - MARE 22, 4 maart 2004
Princeton: gratis pizza‘s en een cursus seksspeeltjes
Sinds september loop ik stage bij een vakgroep op het Chemistry Department van Princeton University en graag presenteer ik een beperkte selectie uit mijn verwonderingen hier (meer kun je eventueel vinden op http://www.princeton.edu/~rvw).
Het begon met het handboek van het Chemistry Department: "You can expect to spend countless hours in the department over the next [...] years, including weekends and holidays, and to work harder than you ever have before". Welkom op Princeton! Ik kwam er snel achter dat mijn collega‘s werkelijk iedere avond en zeven dagen per week op het lab te vinden zijn en dat ook studenten hier niet worden ontzien. Frist Student Center - het Platonische "idee" van onze Plexus - is rondom elke tentamenperiode 24/7 geopend en de universiteit serveert daar gratis koffie, koekjes, taart, pizza en broodjes aan alle studenten om 2 uur ‘s nachts! Hordes studenten eten wat, nemen een flinke bak koffie en gaan weer aan de slag. Je moet erbij zijn geweest om het te geloven.
Studenten hebben geen leven op Princeton? Vergeet het maar. Naast de tientallen verenigingen voor bijvoorbeeld dans en debat, doen de ‘dining clubs‘ dienst als studentenverenigingen waar goed wordt gefeest. Ik kan het weten, want mijn kamer ligt halverwege de ‘dorms‘ en deze clubs, waardoor lallende studenten mij tot in de vroege uurtjes wakker houden. Leuk is dat iedereen welkom is op de clubs en dat de leden de drank hebben afgekocht met hun flinke jaarcontributie. Neem dus gerust nog een gratis biertje. Maar ja, wat is die paar duizend dollar lidmaatschap eigenlijk ook op het totaal van $ 39.640,- wat een Princeton-student per jaar mag betalen aan collegegeld, een kamer en eten?
De universiteit zorgt ervoor dat ik efficiënt met de rest van mijn tijd kan omgaan. Zes dining halls bieden de studenten elke dag prima gevarieerd avondeten, de universiteitswinkel verkoopt ondersteunend materiaal en alle boeken die in vakken en lezingen aan bod komen (vaak geschreven door een Princeton Professor), de ‘supermarkt‘ van de universiteit is 24/7 open, computers staan overal klaar voor gebruik, je studentenkaart is identiteitsbewijs, kopieerkaart, sleutel om mijn woning binnen te komen en betaalkaart voor alle winkels op campus tegelijk. Om precies te zijn adverteren sommige winkels buiten de campus hier zelfs dat je kunt betalen met je kaart zodat de rekening naar je ouders wordt gestuurd. De universiteit lijkt zelfs werkelijk geïnteresseerd te zijn in mijn welzijn, getuige het medisch centrum op de campus, de vele oproepen of ik toch alsjeblieft mijn griepprik met korting wil halen, mijn bloeddruk wil laten meten, vetgehalte wil laten bepalen en persoonlijke dieet wil doorspreken. De universiteit organiseerde nota bene een workshop over veilig gebruik van seksspeeltjes, waarin een ‘expert‘ met zo‘n 50 verschillende speeltjes langskwam en ze allemaal ‘interactief‘ besprak! Echt geweldig, dat laatste moeten we in Leiden zo snel mogelijk ook gaan doen.
Maar Princeton is meer. Je voelt je hier gewaardeerd en onderdeel van een sterk gemeenschapsgevoel. Dat voel ik mij inderdaad niet als ik onderzoek verricht in het blok beton dat Gorlaeus heet - nog nét gedoogd door de samenleving (kon ik niet wat nuttigers doen?). Princeton koestert dat gevoel ook: alle Chemistry-studenten werden laatst gevraagd wat zij vonden van de zes lezingen de afgelopen twee weken, omdat het kandidaten betrof voor een professoraat. Of mij wellicht iets was opgevallen over hun capaciteiten om te doceren of te inspireren? Je mening telt hier. De ondersteuning bij Chemistry op Princeton mailt elke dag wel wie er ziek is en wie die vervangt en wie een kind heeft gekregen (ja, vergezeld met foto‘s van die lelijke krengen op poster-formaat). En dan heb ik het nog niet eens over de social hours waarin het Chemistry department en de Graduate school wekelijks gratis cocktails schenken om de sfeer te stimuleren tussen studenten en professoren. Ze doen dat respectievelijk op vrijdagmiddag en vrijdagavond, die dag is het altijd flink afzien.
Rogier van Willigen
vijfdejaars student Scheikunde, geeft het woord aan
Mischa Tan, student politicologie
