SLUITINGSTIJD - MARE 19, 5 februari 2004
Start up tune
Meestal weet ik het te vermijden, maar dit keer zit ik tijdens het spitsuur in de trein. Wie tijdens spitsuren in treinen zit of staat, krijgt een tamelijk ontluisterend beeld van deze mensheid. Al deze types hebben de afgelopen acht uur naar beeldschermen gestaard, vergaderingen bijgewoond, automaatkoffie uit plastic bekertjes gedronken, en misschien nog veel erger.
Naast me klapt een man in pak zijn laptop open, met het gretige exhibitionisme waarmee je vroeger op het schoolplein je voetbalplaatjes tevoorschijn haalde. Het beloftevolle wijsje van Windows Millennium Edition vult de coupé. Toegegeven, het is geen Beethovens Negende maar ik ken weinig andere stukken die zozeer de warme boodschap van belofte en hoop en troost in zich dragen, met precies dat milde scheutje melancholie.
Op dat moment komen mijn eerste plannen voor een docusoap over een doorsnee multimedia music student in New York, wiens vriendin bij een metrobrand omkomt op de dag dat hij onverwachts de opdracht krijgt de start up tune te componeren voor Windows Millennium Edition. Vele miljoenen mensen over de hele wereld zou hij er in één keer mee gaan bereiken. Meer dan waar Beethoven ooit van had kunnen dromen, al hoefde die dan weer niet met zijn neus in de cocaïne te hangen om zijn deadline te halen. Over de hele wereld zouden mensen hun dag steeds weer beginnen met deze ene compositie, overal waar het negen uur was zou zij uit alle bedrijfspanden opklinken, een onophoudelijk concert dat in een eeuwige golfbeweging rond de aarde bleef cirkelen als de schaduwgrens tussen dag en nacht zelf.
De man begint wat te vingeren aan de clitoris tussen de g en de h die op laptoptoetsenborden altijd als muis fungeert. Op dat moment vindt het tweede incident plaats. Vlak voor station De Vink komt de trein in één keer tot stilstand. De laptop glijdt haast van de schoot van de man. Een collectieve angstschok trekt door de wagons.
‘Dames en heren, wij kunnen op dit moment niet verder rijden omdat er kinderen op de rails aan het spelen zijn.’ Na tien minuten zijn de kinderen kennelijk nog niet klaar met hun knikkerpartijtje want we staan nog altijd stil. ‘God, kan het niet wat opschieten’, bromt de schootcomputereigenaar.
In de roman Le lenteur houdt Milan Kundera een pleidooi voor de traagheid. De Wet van Kundera luidt: hoe sneller je leeft, hoe meer je vergeet. Onze generatie zoekt de vergetelheid bewust op, vandaar dat alles steeds sneller moet. Dat is natuurlijk de taak van de start up tune-componist: de tegenaanval inzetten, de flierefluiters van weleer laten doorklinken. Als de trein verder rijdt sluit de man zijn computer af. Het eureka-achtige ‘ta-taa!’ vult de coupé.
Christiaan Weijts
